default-header
HomeNieuwsHans Kazàn: Ik ben geen bangige hartpatiënt

Hans Kazàn: Ik ben geen bangige hartpatiënt

AandoeningBekende Nederlanders

woensdag 23 september 2020, door Hartpatiënten Nederland

Anderhalf jaar geleden spraken we Hans Kazàn over hoe hij zijn leven als hartpatiënt ervaart. In coronatijd moesten we steeds aan hem denken. Hoe zou de strenge Spaanse lockdown hem en zijn vrouw Wendy zijn vergaan, daar in die berghut boven Marbella? We belden Hans op om het gewoon nieuwsgierig te vragen.

Eenmaal aan de telefoon blijkt hij met zijn kleinkinderen op het strand te zitten: “Zonder maskertje, alleen als je je verplaatst, van A naar B, dan moet je hem op.” Spanje heeft tijdens ons gesprek nog code geel, maar het is er heel rustig. “Er zijn weinig toeristen van buiten, en ook de mensen die hier een vakantiehuisje hebben, laten verstek gaan. De niet-Spanjaarden zoals wij die hier echt wonen zijn er natuurlijk wel. Er zijn opvallend meer Spanjaarden, iedereen is in de eigen omgeving op vakantie. Ik snap het wel hoor. Als je na je vakantie bij terugkeer twee weken in quarantaine moet, dan blijf je weg. Je kunt het risico niet nemen als je moet werken.”

Kapjes wennen

“Je went aan die kapjes, al is het niet leuk en benauwd en ziet het er bedreigend uit. Hier in Spanje zien de autoriteiten veel strenger toe op handhaving van de coronaregels, maar de Spanjaarden houden zich er zelf ook beter aan. ‘Die regels slaan nergens op, ik bepaal zelf wel wat ik doe’, da’s typisch Nederlands. We wonen afgelegen in de bergen en dan kun je je natuurlijk afvragen waarvoor en waartegen een masker dan dient. Als ik mijn hond ga uitlaten, kom ik langs de buren een kilometer verderop. De buurman blijft in de tuin staan en houdt twee meter afstand. Dichterbij komen de mensen niet. Ze zijn het inmiddels wat gewend en leven erbij. Het is wel een ramp voor de horeca. Er is maar 15% van de normale drukte. In de zomermaanden moet de horeca hier zijn geld verdienen. Met het binnengekomen geld hebben ze dan een buffer voor de winter. Die buffer is er nu niet. Er was hoop dat in juni en juli de zaken weer wat beter zouden gaan, dat er weer leven zou komen. Dat is in de verste verte niet gebeurd. ‘We overleven’, horen we steeds van de mensen. Het is inderdaad overleven.”

Heerlijk de deur niet uit

“Economisch gezien is het dus echt erg wat er gebeurt, maar persoonlijk vind ik deze situatie wel prettig. Tijdens de lockdown zaten we gewoon in onze afgelegen houten blokhut. Daar is het altijd al rustig, hebben we nauwelijks mensen om ons heen en dat vind ik fijn. Ik ben niet zo’n sociaal iemand. Toen alles dicht zat, ging ik ook de deur niet meer uit voor werk in Nederland. Normaliter heb ik een gigantisch druk leven. De extra rust die ik plots kreeg, was heerlijk. We vonden veilige manieren om even de kinderen en kleinkinderen te zien. Dan reden we allemaal naar de apotheek en zwaaiden we vanuit de auto. We zijn gelukkig allemaal gezond gebleven en hebben niet onder de coronacrisis geleden. Er is wel een groot verschil tussen de dorpen en de steden. Als je als echtpaar met twee of drie kleine kinderen op een flatje zit, dan had je het echt moeilijk. De kinderen konden niet naar school, niet naar de speeltuin, niet even wandelen. Zelfs de vuilnisbak mocht je niet op straat zetten.”

Onzekerheid is het grootste probleem

“Mijn werk komt langzaamaan wel weer op gang. Zo neem ik deel aan Ranking The Stars. Daarvoor ben ik al met het vliegtuig geweest. Toegegeven, dat doe ik niet graag, maar ik zit niet met trillende handen, zo van ‘oh oh, nu ga ik eraan’. Het zal moeten gebeuren.” Ondertussen ligt Hans’ koffie om en is hij met zijn kleinkinderen naar een ijstentje gelopen. Daar bestelt hij in vloeiend Spaans twee ‘helados’. “Sorry hoor, oppassen is best heftig.”

“Ik ben geen bangige hartpatiënt. Nooit geweest en ook nu niet. Ik was mijn handen, draag een masker en houd afstand. Sommigen zijn wel als de dood. De boodschappen spoelen ze bij thuiskomst af en daarna douchen ze zelf. Ik vind dat overdreven.”

“Natuurlijk ben ik veel werk misgelopen. Vanaf half maart is alles afgezegd. Een theatertour van twee maanden, lezingen in het bedrijfsleven. Met omroep MAX-baas Jan Slagter stond een serie optredens tot einde van het jaar gepland. Die is nu uitgesteld tot februari volgend jaar. Ouderen zijn onze doelgroep en die durven toch minder te komen. Onzekerheid is echt het grootste probleem. Wanneer wordt het maatschappelijk leven genormaliseerd of gaan we voor altijd zo verder? Iedereen heeft een mening, maar feitelijk weet niemand het.”

Tekst: Mariëtte van Beek
Beeld: Gwendolyne van Erp

 


Geef een reactie