Het reizen naar verre bestemmingen hoeft voor mensen met een beperking geen reden te zijn om dit niet te doen. Een goede begeleiding kan natuurlijk van essentieel belang zijn (b.v. georganiseerde reizen). Het is van groot belang om tijdig overleg te hebben met je specialist en/of huisarts. Zonder hun toestemming neem je wel een risico. Als je voordat je met vakantie gaat je al afvraagt wat er allemaal niet kan gebeuren kun je beter thuis blijven of het wat dichterbij zoeken, m.a.w. je psychische gesteldheid is heel bepalend!
En gebeurt er onverhoopt toch wat, zorg dan in ieder geval dat je een medische geschiedenis bij de hand hebt (Cardiostick?) en een lijst met medicijnen, alles wel in de engelse taal! Als je naar Australie gaat kun je ook nog de European Health Insurance Card meenemen die je gratis kunt aanvragen bij je verzekeraar. Je kunt er dan verzekerd van zijn dat b.v. ziekenhuiskosten rechtstreeks worden verrekend met de verzekeraar.
Ik zeg dan altijd: Als de mogelijkheden er zijn stel het dan niet uit, want het leven kan van de ene op de andere dag drastisch veranderen en het is altijd fijn om dan achteraf te kunnen zeggen: Kijk dat heb ik toch nog mooi allemaal mee mogen maken en heb er geweldige herinneringen aan! Gelukkig heb ik zelf nog niet echt een handicap maar heb wel zware medicatie die af en toe toch wel de nodige problemen met zich meebrengt. In de loop der jaren leer je hoe je hier mee om moet gaan, ook al heeft dat tot gevolg dat je aan bepaalde aktiviteiten tijdens de reis niet kunt deelnemen (bergbeklimmen, speedboaten, jumpen enz.). Vorig jaar heb ik een reis naar Nieuw-Zeeland gemaakt (5 weken) en kan het iedereen aanbevelen, want het is echt een belevenis. Dit jaar ben ik naar Noorwegen geweest en volgend jaar staat Canada/Alaska op het programma. Ik sta er steeds weer versteld van dat ik dit allemaal aankan. Daarom is mijn advies: zorg voor een goede begeleiding en geniet want het leven is kort!
