Hé Melanie, ik vind jouw verhaal zo boeiend en bemoedigend dat ik zelf overweeg om maar eens te stoppen. Ik ben overigens al vaker gestopt. Sowieso ben ik pas relatief laat begonnen met roken, en dat roken bestond aanvankelijk uit een vette joint pateren. Maar ja, daar zit dus die smerige tabak bij, en daar raak je aan verslaafd. Ik geloof dat ik wel vijf of zes keer in mijn leven gestopt ben, dan weer eens een jaar, een keer zelfs zeven jaar. Maar ja, toch weer begonnen. Nu ik al een jaartje ouder ben, begint mij te dagen dat het echt definitief moet. Maar ja, ik bén al zo dik, hoe moet dat dan? Maar goed, niet gezeurd, ik zal voor mezelf op een rijtje gaan zetten wat mij nu aan die sigaar bindt.
Allereerst denk ik gewoonte, het wordt een soort ritueel. ’s Ochtends zo’n knar in je kop duwen en aansteken, dat schijt lekker! Toch? En dan? Ontbijten, kopje thee, weer een sigaar. Werken, stress, je achter rookgordijnen verbergen, misschien moet ik gewoon wat te ,,loetsjen” hebben, zoals een peuter niet zonder speen kan. Een orale fixatie wellicht, de heimwee naar de moedertiet, speelt mee, misschien. Maar ook onderdrukte woede en verdriet, want dat heb ik de vorige keren gemerkt, toen ik gestopt ben. Je komt dan best veel tegen.
En de vorige keren merkte ik, toen ik gestopt was, dat ik last kreeg van concentratieproblemen. In mijn werk moet ik me juist voortdurend heel goed concentreren, een klein foutje kan grote gevolgen hebben, niet zozeer voor mij, maar wel voor anderen.
Bovendien ben ik hoogsensitief, en roken voorkomt dat ik teveel gedachten en emoties van anderen opvang, ik vind dat zoooo verwarrend vaak. Dat zal wel even moeilijk worden als ik stop.
Maar goed. Ik zal hier eens diep over gaan peinzen, en wie weet maak ik jullie deelachtig van mijn geestesontdekkingen. Maar misschien ook niet. We zien wel.
Hoe dan ook, niets dan lof voor Melanie! Zij is een lichtend baken voor alle rokers, die er ook tabak van hebben en niet langer de sigaar willen zijn….
Chapeau!
:whistle:
