Leo en Suus: Met een glimlach opstaan is belangrijk

Al bijna twintig jaar donateur van Hartpatiënten Nederland, dan een keer mee met HartbrugReizen en direct erop de volgende vakantie bij de club geboekt. Leo en Suus Stechweij vertellen waarom het bij hen zo liep.

“Bekend met Hartpatiënten Nederland zijn we al vele jaren, maar waarom we plots afgelopen lente besloten mee te gaan naar Abtenau in Oostenrijk? Tja, even denken,” mijmert Leo (71). “Ik ben de hartpatiënt van ons tweetjes, maar het is niet zo dat het slechter met me ging en dat de reden was. We rijden beiden nog auto. We zitten sowieso niet achter de geraniums. We genieten van het leven nu. We houden van de sauna en van naturistencampings. Volgende maand staat er ook een reis in de planning. De zus van Suus en haar man komen over uit Amerika en dan gaan we naar Oostenrijk, opnieuw naar de bergen. Voor de tweede keer binnen een jaar terwijl de bergen al lang op ons reiswensenlijstje stonden. Ik las positieve reiservaringen in jullie mooie blad en toen kwam Abtenau in Salzburgerland voorbij. Kijk, zei ik tegen Suus, laten we dat maar eens proberen. Waarom niet? Er gaat verpleging mee, dat is ook fijn.”

Niet terugkijken

“In 2017 ben ik donateur geworden van Hartpatiënten Nederland. Ik was al veel eerder hartpatiënt. In 2003 kreeg ik een zwaar hartinfarct. De doctoren plaatsten maar liefst zes omleidingen, het maximaal haalbare. Tja, als je dan toch open moet, dan kun je er net zo goed zes doen, niet eentje, haha. De oude werd ik nooit meer. De hartpompfunctie ligt op 30-40%. Dat is natuurlijk merkbaar in het dagelijks leven, maar we willen samen de focus houden op wat nog wel kan. Dat is onze insteek. Niet terugkijken, dat heeft geen zin. We speelden beiden badminton. Na de revalidatie kon ik dat niet meer. Ik had lucht te kort en moest van het veld af. Maar weet je, voor de partner is hartfalen vaak spannender. “Suus (69) beaamt dat: “Ja, zeker in het begin. Ik was erbij toen Leo ’s nachts dat hartinfarct kreeg. We hadden ’s avonds patat en een kroketje op. Hij transpireerde enorm en was benauwd. In de ochtend stond hij al om half acht bij de huisarts.” “Die stuurde me meteen door naar ziekenhuis Meander in Amersfoort”, gaat Leo verder, “het hartinfarct was op dat moment nog gaande, dat constateerden ze daar. Ook dat ik diabetes type 2 heb, dat wist ik niet. Type 2 is een welvaartsziekte, diabetes met een buikje. Een hartinfarct heb ik daarna gelukkig niet meer gehad, maar wel twee TIA’s, nota bene in Amerika, in 2017, toen we daar op vakantie waren. Je ervaart minder gevoelens en emoties na een TIA en het is eigenlijk enger dan een hartinfarct. Ik was verward. Ik ben redelijk goed hersteld van die TIA’s al zie ik met één oog nog maar voor drie kwart. Verder is er de neuropathie, voeten op kussentjes. Tja, wat kun je hiermee? Ik ben regelmatig moe, maar we blijven positief. We zijn goed op elkaar ingespeeld, dat helpt. We zijn al sinds 1972-1973 bij elkaar en nog steeds gek op elkaar. We hebben geen ruzie, maar soms andere gedachten. Met een glimlach opstaan is belangrijk. We genieten van kleine dingen. Het is fijn om regelmatig op de twee kleinkinderen te passen. ‘Pluk de dag!’ is echt ons motto.”

Limburgse vlaai

Leo, enthousiast: “Terug naar de reis. We hadden een leuke groep. We hebben echt schik gehad. Je bent onder hartpatiënten. Dat maakt verschil. Je hebt maar één woord nodig en je begrijpt elkaar. Er komen geen goedbedoelde adviezen. We behoorden tot de jongsten van de groep, maar leeftijd op zich zegt niks. Paar mensen van ver boven de tachtig waren nog supervitaal. Reiscoördinator Marly, verpleegkundige Lucia en chauffeur Kevin waren ook top, zo behulpzaam, ze hebben ons totaal ontzorgd. Kevin verzorgde de pubquiz, hilarisch! HartbrugReizen komt uit Roermond en dus stond er onderweg al snel vlaai op tafel, zo leuk. Het hotel was super, alles was fantastisch. En ja, die bergen, daar kwamen we natuurlijk speciaal voor.” Suus: “Die zondag waarop we met de trein naar Schafberg gingen, prachtige uitzichten van hoog in de bergen, was de topper. Zó mooi. Bijzonder was dat uiteindelijk ik en niet Leo even zorg van de verpleging nodig had. Ik verslikte me. Binnen een minuut stonden Lucia, Marly en Kevin bij me. Met een klop op de rug was het leed geleden. Zo fijn! In oktober gaan we met HartbrugReizen mee naar Toscane en Elba. Daar zijn we ook nog nooit geweest.”

Tekst: Mariëtte van Beek
Foto: Leo & Suus

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.