Ik snap dat je je rot schrok. Maar boos worden heeft helemaal geen zin. Het enige waar je vader nog zeggenschap over heeft is zichzelf. Je lijf laat je in de steek, je bent hartstikke bang en de artsen zeggen wat je allemaal wel en niet mag en kan doen.
Ben je een volwassen vent, waarschijnlijk uit de tijd dat roken iets was wat je voor de gezelligheid deed ( in de zeventiger jaren was je een slechte gastvrouw/heer, als je niet een glas sigaretjes voor de visite bij de pepsils en de pinda’s op tafel had staan) en niet zoals nu dat je ongeveer gelijk staat aan een aso, misdadiger en wetovertreder.
Als je moeder bij je vader weggaat omdat hij zijn sigaretje niet kan laten liggen, is er wel heel veel anders ook mis. Stoppen met roken doe je voor jezelf en misschien is het voor je vader wel de enige manier om rebels te zijn of in opstand te komen.
Praat eens met hem, stop met invullen waarom hij het doet. Je kunt geen gedachten lezen. Geef aan dat je zo verschrikkelijk ongerust bent over hem, en dat je het idee hebt dat het zijn dood wordt. En vraag waarom hij ’s nachts als iedereen slaapt loopt te roken? Wat dat sigaretje voor hem betekent?
Mijn kinderen keken ook op dat ik aan de wijn was op een verjaardag. Ik moest nog net niet in de hoek. Maar ik ben eigenaar van mezelf en niet vervelend bedoeld, maar ik maak zelf nog altijd uit wat ik wel en niet doe. Hartpatiënt of niet. Moet er niet aan denken dat de rest van de familie nu in politie verandert, en dat zij voor mij gaan bepalen wat gezond is of niet. Was ook heel vreemd; na mijn eerste infarct bleken er ineens allerlei deskundigen in mijn familie en vriendenkring te zitten die ongevraagd adviezen en uitleg gingen geven (ben zelf medisch geschoold) en me zelfs dingen gingen verbieden…. het moest niet gekker worden. Al begrijp ik je ongerust echt hoor, mijn vader heeft er ook net een bypass opzitten. Maar boos worden op hem als hij iets doet wat niet gezond is….. hij is 73!!! Geen haar op mijn hoofd…
Geef je vader wat meer de ruimte, misschien is hij zich wel bijna dood geschrokken. Het spijt me voor je, maar ik sta in de hoek bij je vader. Het is zowieso veel te laat voor heropvoeding.
Sterkte ermee. Groetjes Patrice