Wij hadden niet door hoe ernstig het was

De symptomen van Jan (72) waren geen typische hartklachten. Daarom dachten hij en zijn vrouw Jeanette (53) dat er niet zoveel aan de hand was. Het tegendeel bleek waar: Jan kreeg vorig jaar in korte tijd drie hartinfarcten. Jeanette: “We hebben nooit het vermoeden gehad dat het zijn hart was.”

Het verhaal van Jan begon vermoedelijk tien jaar terug, toen hij last kreeg van zijn rechterarm. Met name bij kou deden zijn spieren zeer, vertelt Jeanette. “Meestal slikte hij dan paracetamol om van de pijn af te komen. Heel vervelend. Ik weet nog dat we naar een voorstelling van Youp van ’t Hek gingen en hij bij het theater ineens in elkaar kromp van de pijn aan zijn arm. Een week later ging hij naar de huisarts en bleek hij een vitaminetekort te hebben. Dit kon met supplementen worden verholpen. Daarom hebben we er verder geen aandacht meer aan besteed.”

Pijn in rechterarm

Tot vorig jaar mei. Jan kreeg opnieuw last van zijn rechterarm. “Meteen ging er een belletje rinkelen. Destijds was het een vitaminetekort, dus dachten we dat dat nu ook de oorzaak zou zijn. Na wat paracetamol trok de pijn weer weg. Vervolgens gingen we op 2 juni naar een rommelmarkt. We vinden het altijd leuk en gezellig om op zoek te gaan naar kleine schatten. Terwijl we daar liepen, begon de pijn in zijn arm wéér. Hij voelde zich niet lekker, moest zelfs even gaan zitten. Later reden we naar huis en besloten we nog ergens een broodje op het terras te gaan eten, maar terwijl we naar het centrum liepen, werd hij opnieuw niet goed. Ik vertrouwde het niet en spoorde hem aan om naar de huisarts te gaan. Zijn huisarts was op vakantie, dus belde hij mijn huisarts. Hij kreeg te horen dat we meteen naar het ziekenhuis moesten. Ik ken mijn huisarts: als hij zoiets zegt, moet je dat direct opvolgen.”

Drie hartinfarcten

Eenmaal in het ziekenhuis in Helmond werd Jan in een rolstoel gezet. “‘Dat is wat we met zulke patiënten doen’, werd ons verteld. Jan kwam direct aan allerlei toeters en bellen te liggen, terwijl wij nog niet eens wisten wat er met hem aan de hand was. We wisten alleen dat we ons daar moesten melden. Jan en ik zijn allebei nuchtere Groningers, dus lieten we het allemaal maar over ons heen komen. Vele onderzoeken later kwam de uitslag: hij had een hartinfarct gehad.” De volgende dag bleek uit extra onderzoek dat het niet om één, maar drie hartinfarcten ging: twee op de rommelmarkt en één onderweg naar de huisarts. “De conclusie was dat hij vijf vernauwingen in zijn kransslagaderen had en er vijf omleidingen moesten worden aangelegd. Hij mocht absoluut niet meer naar huis. Sterker nog, hij mocht niet eens de afdeling af.”

Overlevingsstand

Jeanette stond vanaf dat moment in de overlevingsstand, vertelt ze. “Ik realiseerde me eerlijk gezegd niet goed wat er werd gezegd en wat voor impact dat zou hebben. Ik was die periode voor mijn gevoel met allerlei dingen tegelijk bezig. Ik heb een eigen winkel en moest deze draaiende houden. Ik doe dit namelijk alleen. Toch was ik, als ik in de winkel stond, ook echt dáár, terwijl ik in het ziekenhuis echt bij mijn man was. Onderweg naar het ziekenhuis ging er van alles door mijn hoofd, maar daarbuiten zat ik op één of andere manier weer in de flow van de dag. Heel apart was dat.” Bang dat het slecht zou aflopen, was ze overigens niet. “Ik heb alle vertrouwen in de medische wetenschap. Deze mensen hebben ervoor geleerd. Het ziekenhuis in Eindhoven, waar Jan geopereerd zou worden, staat goed bekend om zijn hartchirurgen. Wat dat betreft voelde ik geen angst.”

Weer wakker

Een week later werd hij met de ambulance naar Eindhoven gebracht voor de operatie, die vorig jaar op 11 juni plaatsvond. “Zes uur lang heeft hij op de operatietafel gelegen en er zijn uiteindelijk vier omleidingen aangelegd. Op de dag van de operatie mocht ik ’s avonds om negen uur pas naar hem toe. Ik kwam in het ziekenhuis aan, zag mijn man liggen en ben na een half uur onderuitgegaan. Toen ik weer bij kwam, zag ik vier artsen om me heen staan. Op dat moment realiseerde ik me pas dat ik in die overlevingsstand niet heel goed voor mezelf had gezorgd. De spanning kwam er even uit. Het was ook raar om Jan daar zo te zien liggen, maar tegelijkertijd geruststellend om het hartpiepje te horen. Daardoor wist ik dat er leven was. De operatie is gelukkig goed verlopen, dat was het belangrijkst.”

Besefmoment

Bijna een week lag Jan in het ziekenhuis. Daarna mocht hij naar huis. “Ik heb mijn winkel een week gesloten, zodat ik voor hem kon zorgen. Zijn herstel ging gelukkig goed en hij kreeg veel begeleiding vanuit het ziekenhuis. Pas in augustus realiseerden we ons door een uitspraak van zijn zus wat er had kunnen gebeuren. Zij zei tegen ons dat het fijn was dat we nog met z’n vieren konden afspreken, want voor hetzelfde geld was het slecht afgelopen. Onze familie bleek daar heel erg mee bezig te zijn geweest, terwijl wij helemaal niet door hadden hoe ernstig het was. Wij waren alleen maar doorgegaan. We keken elkaar aan en beseften het toen pas. Dat was even heel confronterend.”

Proces van acceptatie

Jan begint inmiddels weer de oude te worden. “Afgelopen januari heeft hij een spier in zijn schouder verrekt, waardoor hij niet naar de fysiotherapeut kon. Zijn conditie is daardoor best wel achteruitgegaan en de vermoeidheid sloeg weer toe, iets waar ik me veel zorgen om maakte. Onlangs is ontdekt dat hij diabetes type twee heeft. Daar heeft hij nu medicatie voor en sindsdien gaat het de goede kant op. Zijn energie komt weer terug en daarmee ook de oude Jan.” Jeanette vindt het belangrijk om hun verhaal te delen. Al is het maar om één iemand wakker te schudden. “Jan en ik dachten niet aan zijn hart, omdat hij last had van zijn rechterarm, niet zijn linkerarm. Het hoeft dus niet altijd links te zijn. Een andere tip die ik zou willen meegeven, is: probeer te accepteren dat je niet meer alles kunt doen als voorheen. Vind een manier waarop het wél kan. Dat stukje acceptatie is lastig en heeft tijd nodig. Het is echt een proces. Jan kan bijvoorbeeld niet meer plotseling opstaan, want dat heeft effect op zijn evenwicht. Daar moet hij nu echt over nadenken. Hetzelfde geldt voor bukken. Ook daarmee moet hij voorzichtig zijn. Tot slot wil ik graag meegeven dat het belangrijk is om je wond goed te verzorgen. Smeer het litteken regelmatig in met vitamine E crème. Dan blijft de huid soepel en heb je veel meer kans op een mooi herstel.”

Waarom dit interview met Jeanette?

We hebben allemaal onze verhalen met betrekking tot wat we hebben meegemaakt. Zo ook Jeanette. Haar verhaal als naaste kan ook anderen herkenning bieden.

Tekst: Julia Kroonen
Afbeelding: Djanko

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.