Beste Cesarina, wat goed dat je gewoon gaat. Weet je, niemand weet wanneer het zijn tijd is, en om nu tot dat moment van uitstappen overal en altijd bang voor dingen te zijn, is zo zonde, en gaat zo ten koste van de kwaliteit en plezier van je leven.
Dus haske goed dat je gaat.
Ik heb een reis gepland in juli, veertien dagen naar Bali. Met mijn zusje en haar dochter. Manlief past op de hond en de rest van de veestapel.
Mijn moeder heb ik gerust gesteld: als ik in Bali mijn ogen definitief zou dichtdoen, zo ver van huis, dat ben ik al in het paradijs. Dan is de overstap naar de hemel niet zo groot. Heb besloten om gewoon te blijven doen, wat nog op het verlanglijstje staat. De hele dag in bed blijven wachten op wat er mogelijk kan gebeuren, kan ik altijd nog doen, in huize Avondrood, als ik in de 80 ben.
Wat het vliegen betreft: ik denk dat er weinig is wat je kunt doen. Heb het in het ziekenhuis ook nog eens gevraagd. Maar ook artsen hebben er geen oplossing voor.
Dus maar gewoon gaan, hope for the best en heerlijk je kleinkind vasthouden: dat zijn van die zeldzame geluksmomenten die je niet mis mag lopen.
Maar ik hoor wel graag van je hoe het gegaan is.
Ik heb inmiddels 3 infarcten gehad, ben vorig jaar nog naar Japan geweest, dus vliegen kan gewoon, alleen bij de laatste terugrit had ik klachten, en da’s dan vervelend.
Sinds zaterdag weet ik dat ik ook oma ga worden. Mijn oudste dochter is zwanger en in oktober (dus nog heel ver weg) komt het kaboutertje. Heerlijk om dat mee te maken.
Hele fijne reis, en vooral heel veel plezier, lieve groet, Patrice