Ik beschouw iedere patiënt als mijn eigen familie

Afghanistan

Als kind dacht Khalil nooit serieus na over een toekomst als arts. Dat veranderde toen een familielid ziek werd. “Niemand wist precies wat er aan de hand was en hoe het zou aflopen”, vertelt hij. “Dat was heel beangstigend; ik maakte me ontzettend veel zorgen. Toen de dokter er eindelijk was, werd alles anders: hij gaf me het vertrouwen dat het goed zou komen. Daarbij zag ik wat het betekent om er te zijn voor anderen op een kwetsbaar moment. Ik dacht meteen: later wil ik ook mensen helpen.” Die droom lag stil toen Khalil moest onderduiken. “Dat duurde zeven jaar. Die tijd volgde ik geen onderwijs. Ik verwachtte niet dat het nog zou lukken.” Toen hij naar Nederland vluchtte en wilde studeren, had hij alleen nog de basisschool afgerond. Toch zat Khalil een half jaar later al op de universiteit. Hoe is hem dat gelukt? “Mijn vader zei: als je iets wil bereiken, moet je de Nederlandse taal kennen. Dus ben ik thuis elke dag 300 woordjes gaan leren, volgde ik een curs