Lieve Geertje en beste Rob,
Ja: dom-dom-dom van mij, om die “hulpmiddeltjes” af te wijzen. Ik heb zelf ook naaste familieleden gekend die oh zo dankbaar waren voor de hun aangereikte hulpmiddelen en vloeibare voeding. Ik had en heb daar nog steeds alle bewondering voor en denk dan: zou ik het ook kunnen in hun situatie? Ik bedoel zo optimistisch blijven. Ik wil het alleen maar hopen.
Ik denk, dat ik zelf nog te verwend en gehecht ben aan: “alles nog te kunnen” en er (nog)niet aan wil, dat ik ook stilletjes aan het kwakkelen kom met van alles en nog wat. Zoiets van: de ver-van-mijn-bed-show. Daar is mijn ( jonge B) lijf nog niet aan toe.
Goh Rob, dat jij je dat nog kunt herinneren (zonder tandjes) Ik moet heel diep graven om daarover na te denken. Een kwestie van beginnende dementie?