En daar zat ik dan. In september, bij de longarts. Wachten op de bevestiging. Astma uit balans. Aanpassing in medicijnen. En klaar. Zo duidelijk, zo simpel. Of toch niet? De uitslagen van de longonderzoeken van vorige week waren goed. Net als afgelopen jaren. Eigenlijk geen verschil te zien. Toch wel goed nieuws. Ik voelde de spanning en emotie in mijn lijf opkomen. Mijn ogen vulden zich met tranen. Ik werd gezien door de longarts. Er was niets mis, met mijn astma dan. En ook dat was fijn, een opluchting. Ik wil namelijk ook niet meer terug naar het diepe dal waar ik ooit uit ben gekomen.
Later op de dag belde ik naar het EMC. De controle afspraak in februari/maart 2026 moest vervroegd gaan worden. Ik had de hoop in ieder geval in 2025 nog gezien te kunnen worden door de cardioloog. Ik kan nu zeggen dat de mevrouw aan de telefoon heel netjes het protocol volgde. Ik deed namelijk mijn verhaal en vertelde mijn verzoek om de jaarlijkse controle afspraak te vervroegen. Met klachten moest ik of naar de spoed komen of naar de huisarts gaan, zei ze. Alleen uit ervaring weet ik, dat het protocol van de huisarts is dat ze moet handelen en dat ik dus even later op de Eerste Hart Hulp van het ziekenhuis lig met daarna het plan om langs mijn eigen cardioloog te gaan. Dit gedoe wilde ik mezelf en de mensen om me heen besparen. Ik hoef niet nu op een ziekenhuisbed te liggen. Ik wil gewoon niet nog een half jaar rondlopen met klachten. De mevrouw ging – volgens mij met tegenzin – overleggen wat ze voor me zou kunnen doen.
En opeens had ik een cardioloog aan de telefoon. Ik deed weer mijn verhaal. De cardioloog benoemde wat dingen op uit mijn dossier, ik voelde me gehoord. Hij gaf aan dat het hem het beste leek als ik een afspraak zou krijgen met mijn eigen cardioloog, omdat hij mij kent. En fysieke afspraak vond hij te lang duren. En dus regelde de cardioloog dat ik binnen twee weken een telefonische afspraak zou hebben met de cardioloog. Het was – volgens hem – niet nodig om naar het ziekenhuis te komen, om het verhaal duidelijk te maken. Dit kon ook, net als nu, via de telefoon. En nu dus wachten tot het ene telefoontje…
Ashley Verkerk
Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.
Hulp en inzicht voor hartpatiënten en hun naasten
Onze zorgboeken Je hart, je leven staan vol met handige tips en duidelijke informatie voor hartpatiënten en hun naasten. Ze bieden steun en helpen je op weg naar een gezonder en fijner leven. De boeken zijn binnenkort beschikbaar als papieren versie en e-book.
Heb je vragen of wil je alvast je interesse doorgeven? Neem contact met ons op.
Altijd op de hoogte blijven
Wil je altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws, tips en belangrijke informatie voor hartpatiënten en hun naasten? Met onze nieuwsbrief ontvang je regelmatig updates rechtstreeks in je inbox. Zo mis je niets en blijf je goed geïnformeerd! Meld je nu aan.
"*" geeft vereiste velden aan
Help mee en doneer
Met jouw donatie kunnen we 1,7 miljoen hart- en vaatpatiënten onafhankelijk blijven ondersteunen.
