Poliperikelen

Op de polikliniek zie ik per dagdeel al snel 14 tot 16 patiënten, dus 30 per dag. Per patiënt heb ik, geroosterd, 15 minuten. Dat wil niet zeggen dat elke patiënt 15 minuten heeft, want voor de ene casus heb je nou eenmaal wat meer tijd nodig dan voor de andere. Om die reden communiceren sommige ziekenhuizen dan ook niet over de gespreksduur naar de patiënt. Ofwel, de patiënt weet niet hoe lang het consult hoort te, of mag duren.

Onlangs zag ik een patiënt die na een gesprek van ruim een half uur, toen ik het consult probeerde te beëindigen, aangaf dat ze eigenlijk nog een hele lijst met vragen op papier had, die nog niet eens aan bod waren gekomen. Gelukkig was ze bereid om die dan achteraf nog via de mail te versturen…

Mij lukt het aardig om mij aan de consulttijden te houden, en ik ben dan ook meestal op schema als ik de laatste patiënt binnenroep of bel om half zes. Maar, meestal is het werk dan nog niet af. Want dan moeten er ook nog ‘overige’ consulten worden beantwoord, die in onze mail, werklijst of op ‘to do’ lijstjes staan. Als ik dan ook nog mijn kinderen op tijd van school wil halen (en daar is weinig ‘willen’ aan in de praktijk) betekent dat soms het maken van lastige keuzes, of hele strakke planningen. Nog een paar consulten en mails tussen half zes en zes, dan snel naar de auto om op tijd op het schoolplein te staan.

Ik vraag me wel eens af hoe dit nou handiger zou kunnen. Wat mij betreft zou er veel meer digitaal mogen worden gedaan. Hierbij denk ik aan het tevoren digitaal aanleveren van de prangende vragen van de patiënt. Of het reeds tevoren door de patiënt zelf in ‘het dossier’ accorderen van de gebruikte medicatie, de allergieën, of zelfs de medische voorgeschiedenis, zodat we tijdens een consult veel efficiënter een gesprek kunnen voeren over wat de patiënt zélf echt belangrijk vindt. Wellicht dat het kwartiertje dan eindelijk wat ruimer voelt…

Tekst: Remko Kuipers
Beeld: Remko Kuipers

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.