Tring tring tring …

Het is woensdag als om kwart over 12 de telefoon gaat. Het is de cardioloog. Hij begint gelijk met te vertellen dat ik inderdaad gelijk heb en weer hartritmestoornissen heb. Er valt een last van mijn schouders. Ik voel de spanning zakken. En ook de gedachten ‘Zie je!’ en ‘Ik ben niet gek’ schieten door mijn hoofd. Na bijna 9 minuten hangen we op. Ik heb de cardioloog geen vragen hoeven stellen. Alles heeft hij mij verteld. Zo vertelde hij mij het probleem, atriumfibrilleren oftewel boezemfibrilleren. Ook gelijk dat we dit gingen aanpakken en oplossen. Alleen dat de oplossing wel pittig zou gaan zijn.

Het idee is namelijk een ablatie bij mijn linkerlongader, een ablatie bij mijn rechterlongader en een ader van Marshall ablatie uit te gaan voeren. Mijn eigen cardioloog wil het uit gaan voeren. En waarom? Het is mogelijk dat tijdens het elektrofysiologisch onderzoek – het opwekken – niets te zien is. Het kan dan zo zijn dat een cardioloog besluit voor de minste weerstand te gaan en niets te doen. Dat is voor mijn cardioloog geen optie. Hij geeft aan te weten hoeveel klachten, pijn en beperkingen ik elke dag weer heb en dat er dus echt iets moet veranderen.

Maar wat als er tijdens het opwekken niets zichtbaar lijkt te zijn? Hij wil mij echt helpen en stelt dan ook voor het volledige plan uit te voeren. Ik voel dat ik intens verdrietig ben. Verdrietig dat er nooit een eind aan het medische verhaal lijkt te komen. De heftigheid van het probleem. De nog heftigere en serieuze oplossing. En daarnaast voel ik zoveel opluchting en blijdschap. En ik zeg dan ook tegen mijn cardioloog dat dit, ondanks het verdriet, allemaal fantastisch klinkt. Hoe gek dat ook klinkt. Hij begrijpt me. En vindt het fijn om met mij dit aan te gaan pakken. Hij zet mij op de wachtlijst, maar met een notitie dat het urgent is. Ondertussen verdubbelen we de hartmedicatie om de tijd tot de operatie vol te kunnen houden. Met de afspraak dat als het niet gaat, ik contact met hem opneem en dan maakt hij mij zeer spoed.

Ik bedank de cardioloog, voor het telefoontje, voor het begrip, voor het volledige plan. Hij wenst mij beterschap en sterkte. We hangen op.

Ashley Verkerk

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.