Edwin liep drie dagen voor zijn hartoperatie een marathon

Edwin de Jaeger sportte zo’n zeven dagen per week, liep meerdere marathons per jaar en meldde zich nooit een dag ziek op zijn werk. Toen hij eind vorig jaar hartproblemen bleek te hebben, was dat voor hem en zijn familie dan ook een bevreemdende en angstige confrontatie. Toch liep hij in april, drie dagen voordat hij een pacemaker kreeg, nog een marathon. “Ik heb heerlijk gelopen, maar stond wel gestrest aan de start.”

De pijn in zijn kuiten beschouwde hardloper Edwin de Jaeger eerst nog als logisch: hij had zijn fysieke grenzen opgezocht tijdens trainingen en op zijn werk was het druk, dus het was niet gek dat zijn lichaam daarop reageerde. Toen de pijn na tien fysiobehandelingen nog niet weg was en de klachten óók niet aan zijn reuma gekoppeld kon worden, ontstonden er zorgen. “Mijn reumatoloog dacht dat zijn apparaat kapot was toen hij mijn bloeddruk had gemeten, zó laag zat ik met een bovendruk van 75”, vertelt De Jaeger. Het verklaarde een hoop: zijn hart pompte te weinig bloed rond, waardoor er teveel afvalstoffen in zijn spieren achterbleven.

Plotseling spoed

In het ziekenhuis bleek dat zijn hartslag enorm laag was, maar een oorzaak was niet te vinden. De Jaeger werd naar huis gestuurd. Omdat van intensieve sporters bekend is dat zij in rust een lagere hartslag hebben, werd de verklaring in die hoek gezocht. Onterecht, zo bleek, en niet veel later werd hij een week opgenomen nadat hij niet goed was geworden. “Dat heeft veel impact gehad, ook op mijn vrouw en twee zoons. Mijn jongste zoon vond het zo vreemd, hij zei: ‘Gisteravond hebben we nog samen getraind, en 24 uur later lig je op de spoed.” Veel onderzoeken later kreeg De Jaeger de diagnose te horen: boezemfibrilleren. “In de nacht had ik soms een hartslag van 27 en ook overdag zat ik heel laag – regelmatig onder de 30 -, terwijl mijn hart ook plotseling kon gaan overcompenseren met 180 slagen per minuut.”

Volhoudersklassement

Een spannende periode brak aan waarin De Jaeger veel bijwerkingen kreeg van zijn medicatie. Bovendien baarde zijn extreem lage hartslag hem zorgen. Als zijn hartslag overdag soms al tot onder de 30 zakte, wie zegt dat dat ’s nachts wel goed gaat? “Nachtenlang heb ik op mijn sporthorloge liggen kijken”, vertelt de hardloper. Bovendien kreeg hij veel bijwerkingen van de voorgeschreven medicatie, dus werd algauw besloten tot het plaatsen van een pacemaker. Er was alleen één ‘probleempje’: De Jaeger heeft sinds de eerste Marathon van Zeeuws-Vlaanderen in 2009 nog geen editie gemist en staat daardoor bovenaan in het ‘Volhoudersklassement’. Als hij in 2025 niet zou meelopen – drie dagen vóór zijn hartoperatie – zou hij zijn plekje kwijtraken. “Zolang ik aan het sporten was, waren de risico’s juist het laagst. Mijn hartslag gaat tijdens het sporten natuurlijk omhoog, dus dan trok alles wel weer bij. Mijn arts heeft me daarom ook gezegd dat het geen probleem was om mee te doen, mits ik mijn trainingsintensiteit
wat verlaagde.”

Spanning en stress

En dus stond De Jaeger, mét boezemfibrilleren, vrolijk aan de start op 12 april. Hoewel, vrolijk: “Het eerste stukje heb ik best afgezien, mede door de spanning en stress. Achteraf zeg ik heel eerlijk dat ik het misschien niet had moeten doen. Ik heb toch een risico gelopen en het was de spanning allemaal niet waard. Maar verder heb ik heerlijk gelopen en ben ik samen met mijn zoon gefinisht: niets mooier dan dat.” Drie dagen later werd zijn pacemaker geplaatst. “Ik ben helaas wel nog een keer op de spoedafdeling beland met iets dat leek op een hartaanval, maar nadat er wat instellingen op mijn pacemaker zijn aangepast, voelde ik me gelijk een stuk beter. Het boezemfibrilleren is niet weg, maar mijn hartslag is wel meer in balans.”

Rust en herstel

Sinds zijn operatie is er bovendien een gevoel van rust neergedaald over De Jaeger en zijn gezin. “Ik vind het een fijn gevoel dat er nu iets aan gedaan is en maak me ook een stuk minder zorgen. Ook vind ik het heel belangrijk dat het thuisfront nu veel meer rust heeft. Mijn vrouw vertelde me later dat ze voorheen ’s nachts elk uur even luisterde of ik nog wel ademde. Je hebt er zelf misschien geen erg in, maar voor de mensen om je heen levert dit heel veel spanning op.” Sinds kort is De Jaeger weer rustig gaan sporten. “Of ik mijn oude marathonniveau ga halen weet ik nog niet, maar zodra ik me weer helemaal fit voel ga ik gewoon weer zes á zeven keer per week trainen. Ik heb alweer tien kilometer hardgelopen en dat ging vrij makkelijk. Achteraf vind ik het wel een gek idee dat deze hartproblemen er ongemerkt in zijn geslopen. Artsen zeggen dat ze geen idee hebben hoelang ik hier al mee loop. Ik had als sporter altijd wel een lage hartslag, maar heb me daar nooit zorgen om gemaakt. Als je sportief bent, signaleer je klachten denk ik ook minder snel en interpreteert ze eerder als logische vermoeidheid na een training. Hoewel ik in mijn sport wel vaak mijn grenzen heb opgezocht, koppel ik dat niet aan mijn hartproblemen. Ik zeg niet dat het altijd goed was wat ik deed, maar ik blijf erbij dat sporten gezond is en zal dat ook altijd blijven doen – ook met mijn pacemaker.”

Tekst: Yara van Hooglugt
Foto: Edwin de Jaeger

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.