Publicatiebias

In gewone-mensen-taal: wat ze willen horen, krijgen ze te horen. Maar of het allemaal waar is, dat is punt twee.
Maar wat is waar? Weer zo’n moeilijke vraag. Laat ik het zo stellen: je moet op de conclusie van een onderzoek kunnen vertrouwen, er effectief iets aan hebben, er iets mee kunnen, er baat bij hebben. Helaas: Vaak is de enige die er baat bij heeft de opdrachtgever. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

De Vrije Universiteit van Amsterdam onderzocht samen met universiteiten in Zweden en de VS duizenden wetenschappelijke artikelen over psychotherapie. In februari kwamen de onderzoekers in het vaktijdschrift British Journal of Psychiatry tot de conclusie dat het effect van psychotherapie bij behandeling wordt overschat. En wel omdat onderzoeken die een gunstige uitwerking van de behandeling lijken aan te tonen, veel meer kans maken om gepubliceerd te worden.

En precies dat noemen ze publicatiebias. Je weet daardoor niet meer wat je aan de methode hebt. Nu wordt het echt komisch: eerder was namelijk aangetoond dat het effect van antidepressiva voor patiënten met een lichte depressie wordt overschat. Het gevolg van dit voortschrijdende inzicht was, dat meer patiënten psychotherapie als behandeling aangeboden krijgen. En zo is de cirkel rond! Het wordt dus het klassieke blaadjes uit de bloem trekken, of ienemienemutte!

Al jaren zien we de ene na de andere wetenschappelijke publicatie met betrekking tot het hart, suiker of obesitas voorbij schuiven. Je wordt er volledig gestoord van, als je probeert daarin een lijn te ontdekken.

Daarom ben ik zo blij dat ik een dokter heb, die ik kan vertrouwen. Een kundig gids, die me veilig loodst door de mistige jungle van desinformatie. Zonder dat onderlinge vertrouwen zie je als patiënt door de bomen het bos niet meer. Ik wens iedereen van harte zo’n vertrouwensband toe!