Ik heb nu een leven dat meer in balans is

Vroeger was hij dé pr-man van het familiebedrijf Ogér waarvoor hij werkt en vond je Sander Lusink (47) bijna elke avond op een feestje of netwerkparty. Op de zaak ging het dag en nacht door. Daar kwam direct verandering in toen hij richting het einde van 2012 een hartstilstand kreeg. “Een hele drukke dag kan mijn hart niet meer aan.”        

Het begon destijds met een stressvolle periode. Daardoor ervoer Sander regelmatig een druk op zijn borst. Hij besloot dit te laten controleren bij de huisarts, vertelt hij. “De huisarts dacht dat ik griep had en de klachten daarvandaan kwamen. Hij verwachtte niet dat mijn hart het probleem was, omdat ik nog vrij jong was. Ik ben gaan uitzieken en begon vervolgens weer met sporten. Ik sportte in een groepje en we deden bootcamp in het park. Daar kreeg ik opnieuw een druk op mijn borst. Op een gegeven moment werd het zo erg, dat ik tegen de rest zei dat het niet goed ging. Ik voelde dat ik echt even moest bijkomen. Zij zeiden dat ze bij me zouden blijven, voordat er wat gebeurde. Dat was het laatste wat ik hoorde.”

Reanimatie

Sander verloor het bewustzijn. Zijn trainer, die het gaspen bij hem herkende, is hem meteen gaan reanimeren. Ook het alarmnummer werd gebeld. De brandweer, die als eerst ter plaatse was, heeft Sander vervolgens een shock gegeven met de AED. “Dit kan ik me allemaal niet meer herinneren. Het enige wat ik nog weet, is dat ik, toen ik het bewustzijn verloor, het gevoel had dat er een riem rond mijn nek werd aangetrokken. Ik kreeg geen lucht meer. Vervolgens werd het zwart voor mijn ogen en blies ik als het ware mijn laatste adem uit.” Door de shock van de AED kwam zijn hartritme weer op gang. Inmiddels waren ook de ambulancebroeders aanwezig. “Ik schijn toen alweer te hebben gepraat met de brandweer, maar dat weet ik niet meer. Ik weet nog wel dat ik in de ambulance wakker werd en me afvroeg waar ik was. Daar werd me verteld dat ik een slecht moment had gehad, maar er weer was en naar het ziekenhuis werd gebracht voor onderzoek. Ik had het geluk dat ik, op een koude novemberavond, goed doorbloed was. Door de harde ondergrond kon ik gelukkig goed worden gereanimeerd.”

Aan het werk

In het ziekenhuis kon in eerste instantie niet worden ontdekt waar zijn hartstilstand vandaan kwam, maar een hartkatheterisatie liet zien dat hij een afgesloten kransslagader had. “Ik ben gedotterd en er is een stent geplaatst. Ik heb zo’n twee weken in het ziekenhuis gelegen. Vervolgens heb ik een jaar of twee gerevalideerd, rustig aan mijn leven weer opgepakt. Na twee jaar ben ik opnieuw aan het werk gegaan, in een wat vrijere rol. Eerst was ik marketingdirecteur, inmiddels brand director. Ik houd me nu bezig met allerlei zaken rond het merk en hoef geen teams meer aan te sturen. Dit gaat gelukkig goed. Ik probeer mijn dagen nu zo in te delen dat ik het niet extreem druk heb. Als ik een directievergadering heb die een halve dag duurt, is dat best intensief. Heb ik ervoor en erna ook nog eens afspraken, ben ik echt kapot. Daarom probeer ik rustmomenten in te bouwen.”

Energie en balans

Sander merkt dat zijn batterij sneller leeg is. Als hij overdag heeft gewerkt, is het ’s avonds klaar voor hem. “Wil ik ’s avonds nog iets kunnen doen, moet ik de keuze maken om overdag iets niet te doen. Anders red ik dat niet. Ook veel prikkels, zoals drukte of muziek, zijn lastig. Ik moet echt mijn energie en balans in de gaten houden.” Dat wat hem is overkomen, voelt soms dubbel. “Enerzijds vraag ik me af waarom het mij moest overkomen, anderzijds begrijp ik het. Ik leefde ongezond en was de hele dag bereikbaar, ging van wissel- naar wisselgesprek. Nu is dat minder en niet meer zo intens als voorheen. Dat heeft me lucht gegeven.”

Weer sporten

In het begin had hij veel bijwerkingen van de medicatie, maar ook daar heeft hij samen met zijn huisarts en cardioloog inmiddels een balans in gevonden. Hij slikt nu alleen de medicatie die hij écht nodig heeft. “Van sommige pillen kon ik niet slapen en kreeg ik veel spierpijn. Ik heb diverse medicijnen nu gelukkig kunnen laten voor wat het is, om zo wat kwaliteit van leven terug te krijgen. Sporten kan ik gelukkig ook, al doe ik dat niet voluit. Van heftige cardio moet ik twee dagen bijkomen. Daarom wandel ik en doe ik krachttraining en padel. Wielrennen gaat op mijn eigen tempo ook goed. Twee keer in de week doe ik yoga en één keer per week een massage om mijn spieren los te maken en een rustmoment in te bouwen. Dat helpt.”

Gesprekken voeren

Sander heeft een ander leven gekregen. Toch beseft hij dat hij zijn oude leven ook niet meer kon voortzetten. Dat was te intens voor hem. “Ik kan niet alles meer, maar ben blij dat ik in ieder geval nog kan werken. Ik voel me begrepen door de werknemers om me heen. Zij overleggen met me en passen de hoeveelheid werk ook echt op mij aan. Mijn omgeving denkt mee met mijn gezondheid. Dat is heel prettig. We hebben een fijn team en ik ben dankbaar dat ze rekening met me houden, zodat we met z’n allen kunnen bereiken wat nodig is in het bedrijf. Ik ben bewust gesprekken over mijn situatie gaan voeren, zodat mijn omgeving mijn omstandigheden beter begrijpt en weet waarom ik er soms wel en soms niet ben. Dan ontstaat er begrip en kun je het beste in elkaar naar boven halen. Inmiddels zijn we met ons bedrijf partner geworden bij Hart Voor De Zaak, zodat in al onze filialen nu een AED hangt.”

Waarom dit interview met Sander?

We hebben allemaal onze verhalen met betrekking tot wat we hebben meegemaakt. Zo ook Sander. Zijn verhaal kan ook anderen herkenning bieden.

Tekst: Laura van Horik
Beeld: Sander Lusink

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.