Hartkastjes

Tegenwoordig hebben al die Henken steeds meer kans dat hulp op tijd komt. Een ongeluk zit, zo wil het spreekwoord, in een klein hoekje, en soms achterop de snorfiets.
Of het spreekwoordelijk zal worden weet ik niet, maar steeds vaker zit geluk tegenwoordig in een klein kastje. We zullen nog wel even geduld moeten hebben voordat deze vorm van geluk een landelijke dekking heeft gekregen, maar het begin is al op veel plaatsen gemaakt. In het plaatselijk dagblad las ik onlangs dat in mijn woonplaats, Tilburg, de eerste wijk ‘hartveilig’ is. Daar hangen nu zes kastjes met AED-apparaten, Automatische Externe Defibrillators. Daarmee kan gereanimeerd worden. Voorwaarde is dat een getrainde vrijwilliger met zo’n AED binnen zes minuten ter plaatse is. Dan heb je geluk uit een kastje.

Dat het systeem werkt, dat er levens gered worden, dat kun je op internet lezen. Maar waarom gaven foto en artikel mij een gevoel van tevredenheid? Het was niet eens in míjn wijk. Op zich is de aanblik van zo’n kastje niet veel anders dan de aanwezigheid van een rookmelder, of een groen bordje dat naar de nooduitgang wijst. Een bewakingscamera is er nog nooit in geslaagd mij een gevoel van veiligheid te bezorgen. Maar dit was anders, en even later wist ik hoe anders. Het gaat erom dat achter die zes kastjes honderd vrijwilligers schuil gaan. En dat die allemaal bereid zijn zich over het hart te ontfermen van een medemens. Want geluk kan dan wel in een kastje zitten, je hebt toch altijd mensen nodig om het eruit te halen.

Deze Column van Ed schilders verscheen eerder in Hartbrug-Magazine