Hart voor bijen en zorgen voor het hart

In het ziekenhuis is Thijs Koster cardioloog in opleiding, in zijn vrije tijd is hij imker. Die twee werelden lijken op het eerste oog misschien behoorlijk te verschillen, maar Koster ziet juist overeenkomsten. Zowel patiënten als bijen vragen om aandacht, observatie en rust.

Thijs Koster zat laatst eens te rekenen: over twee jaar is hij eindelijk basiscardioloog. Hij is dan 34 jaar en AIOS-af (Arts in Opleiding tot Specialist). Op zich niet zo’n gekke leeftijd om eindelijk te komen waar je wilde zijn, maar als je bedenkt dat hij er dan zestien jaar opleiding op heeft zitten, weet je dat het een aardig traject is geweest. Gelukkig weet hij zeker dat dit de juiste bestemming is voor hem: “De cardiologie heeft mij altijd heel erg getrokken: het gaat mensen letterlijk aan het hart en als cardioloog heb je heel veel eigen regie. Van beeldvorming met echo’s tot het maken van CT-scans en het plaatsen van pacemakers: je doet het allemaal zelf.”

Veel leren

Koster zit in het vijfde jaar van zijn opleiding in het UMCG in Groningen. “Het is fijn om over twee jaar klaar te zijn, maar aan de andere kant is dit ook juist een heel mooie tijd. Ik krijg binnen alle deelgebieden van de cardiologie een kijkje in de keuken en leer daar ontzettend veel van. Hoe meer je ergens van weet, hoe leuker het wordt.” Uiteindelijk zou hij het interessant vinden om zich te specialiseren in de interventiecardiologie. “Maar daarvoor moet je een fellowship doen en daar moet wel een plek beschikbaar zijn. De toekomst is dus nog lastig te voorspellen.”

Cursus gevolgd

Zo’n zes jaar geleden, aan de vooravond van zijn tijd als AIOS, ging Koster ook eens op zoek naar een nuttig tijdverdrijf buiten het ziekenhuis. “Toen ik klaar was met mijn opleiding tot basisarts, dacht ik: ik moet ook iets anders gaan doen. Imkers heb ik altijd al interessant gevonden, en dus volgde ik een basiscursus bij de Nederlandse Bijenhoudersvereniging. Nadat ik die had afgerond, kon ik via via een bijenzwerm krijgen. Die heb ik bij mijn ouders in een bijenkast ondergebracht en zo ben ik begonnen.”

Groot organisme

Koster heeft inmiddels twee bijenvolken waarvan hij het wel en wee nauwgezet volgt. “In de winter ben je er weinig tijd aan kwijt, dan zijn de bijen in winterslaap. In de zomer ga eens per twee à drie weken kijken hoe het met ze gaat.” De bijenhoudende cardioloog in opleiding vindt het fascinerend om te zien hoe een bijenvolk in elkaar steekt: “De koningin is de baas van het geheel. Zij scheidt feromonen uit waardoor het volk erbij blijft. Maar als zij onvoldoende eitjes legt, of als ze ouder wordt, rekent het volk af met de koningin en komt er een nieuwe. Het is eigenlijk net alsof je naar een dorp of stad kijkt, gerund door het bijenvolk. Zo’n volk is één groot organisme, maar buiten de kast zijn het ook weer duizenden individuele bijen.”

Gelijkenissen

Het omgaan met zijn bijenvolken heeft best wat gelijkenissen met zijn werk als cardioloog in opleiding, zegt Koster. “Ik kan de bijen uiteraard niet vragen hoe het met ze gaat. Daarom moet ik hen heel goed observeren. Hebben ze genoeg voedsel, stuifmeel en ruimte? Zien ze er goed uit? Daar moet je handigheid in krijgen en daarom leer ik ieder jaar weer wat van de bijen.” Het vermogen om rustig te observeren is in het ziekenhuis niet anders, vervolgt hij: “

Als je een patiënt uit de wachtkamer haalt, bekijk je al hoe het met hem of haar gaat. Die informatie neem je in je op. Ook moet je rust uitstralen. Als je in de spreekkamer vier keer je telefoon opneemt en onvoldoende aandacht hebt, voelt een patiënt zich niet gehoord. Rustig werken is ook met bijen heel belangrijk. Alle onverwachte bewegingen hebben invloed op het volk, dus het werken met bijen kan nooit overhaast. Je kunt niet denken: ik ga even vijf minuten kijken hoe het met ze is. Dan worden ze onrustig en is er kans dat je gestoken wordt.” Of Koster nu een hart behandelt of een bijenvolk bekijkt: het draait altijd om de wetenschap dat kleine veranderingen grote gevolgen kunnen hebben. En dat maakt de cardiologie en het leven als imker nou juist zo mooi.

Foto: Thijs Koster
Tekst: Yara Hooglugt

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.