[Bert Wulms]

Wie kan er meer vertellen over de relatie tussen vermoeidheid en benauwdheid bij een lekkende hartklep stadium 2?

Ben hier heel benieuwd naar. Volgens de cardiologen is er geen relatie tussen mijn “Chronisch moe zijn” en mijn lekkende hartklep stadium 2.
Wie heeft hier ervaring mee?

[Elsje]

Dag Rob,

Nou en óf vermoeidheid hoort bij een lekkende hartklep. Ik heb 20 jaar rondgelopen met een eerst licht en in de loop der jaren steeds zwaarder lekkende tricuspidalisklep, en ik ben dus ook vanaf mijn 20e moe, en in de loop der jaren steeds vermoeider geworden, tot ik op het eind bij een lekkage stadium 4 nog nauwelijks de straat kon oversteken naar de buren. Na mijn operatie wist ik niet wat ik meemaakte! Toen heb ik me pas gerealiseerd hoe moe ik was door die lekkage, want het nam zo geleidelijk aan toe, dat ik niet meer beter wist. Inmiddels heb ik een biologische klep, die ook al weer een lekkage stadium 2 vertoont, en ik ben ook weer vermoeider dan in de tijd toen de klep goed werkte. Ik moet hierbij wel zegggen dat de tricuspidalisklep een zeer zelden lekkende klep is, die ook moeilijker goed te behandelen is. Voor een aortaklep ligt dit heel anders, en kan in de meeste gevallen heel goed verholpen worden, maar over het algemeen gebeurt dat pas bij een ernstig lekkende klep, en zullen ze met stadium 2 zeer waarschijnlijk nog wachten, omdat je daar meestal goed mee kunt leven. Je zult er aan moeten wennen dat je je levensstijl wat aan moet passen. Oh ja, benauwdheid kan ook, maar zelf heb ik dit pas in een later stadium echt als last ervaren. Met stadium 2 merk ik vooral dat ik kortademig ben bij trappenlopen of fietsen, maar ik kan wel plat op mijn rug liggen bijvoorbeeld. Als jenog vragen hebt hoor ik het wel.

Groetjes, Elsje.

[JeroenS]

Hallo Rob,

Zelf weet ik niet op welk moment mijn lekkende Mitralisklep van licht naar zwaar overging, maar het laatste jaar voor mijn operatie werd ik wel steeds veel vermoeider. Ineens moest ik hijgen als ik een trap op liep (terwijl ik daarvoor lange stukken kon hardlopen) en ’s avonds viel ik met mijn hoofd op tafel in slaap na het eten. Ik kon het een tijd goed praten, slecht geslapen, jonge kinderen, etc, maar uiteindelijk weet je zelf dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat. Mijns inziens was er dus in mijn geval zeker een relatie tussen chronische vermoeidheid en mijn lekkende klep.

Groet,
Jeroen

[Auteur]

Berichten