[Bert Wulms]

Hallo allemaal.

Ik ben Mandy, een doodnormale meid van 31 uit Amsterdam. Ik heb een fulltime baan als tramconductrice en en als de meeste leeftijdsgenootjes hou ik naast mijn werk wel van een feestje of andere leuke dingen doen met vrienden.

Vorige maand is mijn leven echter drastisch veranderd toen ik de diagnose hartfalen kreeg. Als ik de mensen in het ziekenhuis moet geloven betreft het zelfs een vrij ernstige vorm en moet mijn leven drastisch veranderen. In 1 klap loop ik in de ziektewet, ben ik gestopt met roken (of doe ik hier een poging toe), ben ik bijna compleet gestopt met frisdranken drinken (waar ik liters en liters van dronk, vooral omdat ik simpelweg altijd dorst heb), eet ik bijna geen zout meer, slik ik de zwaarste medicijnen maar moet ik de “leuke” pilletjes in ene laten staan en kan ik amper iets ondernemen zonder helemaal gesloopt in bed te belanden. En dan willen ze nog dat ik af ga vallen ook!

Ik ben met heel veel vragen blijven zitten toen ik thuis kwam uit het ziekenhuis. Ik hoop dat de meeste in de komende weken nog beantwoord gaan worden tijdens bezoekjes aan de cardioloog, de hartfaalpoli en de bedrijfsarts, maar waar ik vooral naar op zoek ben is lotgenoten van mijn leeftijd en hoe jullie hiermee omgaan. Ik begin me langzaam te beseffen dat mijn leven nooit met het zelfde kan, zal of mag worden, maar hoe mijn leven er dan wel uit komt te zien heb ik werkelijk nog geen flauw idee van, misschien dat jullie me hiermee een beetje kunnen helpen.

[Roland]

Hallo Mandy,

Welkom op het forum.
Je leven zal flink op zijn kop staan nu je de diagnose hartfalen hebt gekregen. Is bekend wat de oorzaak is? Ik hoop dat je snel duidelijkheid krijgt. Vragen kun je hier natuurlijk altijd stellen.

Heel veel sterkte!

Groet,
Annemarie

P.s ik heb je een privéberichtje gestuurd

[Mandy1983]

De oorzaak wordt nog onderzocht. Mijn moeder het op 45 jarige leeftijd exact dezelfde diagnose gekregen, waardoor erfelijkheid hoog op het lijstje staat, maar omdat ik nog zo jong ben laten ze het er niet bij zitten een blijven ze zoeken. Morgen zelfs een afspraak bij de KNO arts omdat volgens mijn long arts zelfs slaapapneu de boosdoener kan zijn!

Het is vooralsnog vooral afwachten en proberen mee aan te passen aan de nieuwe omstandigheden.

[Jeannette428]

Ik ben in februari geopereerd dmv een open hart operatie. Ik heb ook dat ik bijna niks doe en dan inderdaad kapot daarvan op bed moet bijkomen. Maar bij mij is het ‘probleem’ nu als het goed is verholpen. Alleen het herstel duurt lang. En het is moeilijk om met het onbegrip van de mensen van buitenaf om te gaan. Ze zien niks aan je. En de moeheid die jij nu voelt kun je als je gezond bent je niks bij voorstellen.
Ik ben nu 33 jaar.
Probeer alle vragen die je hebt op te schrijven voor de cardioloog. En ik heb met een psycholoog kunnen praten van het ziekenhuis. Lijkt me enorm moeilijk wat je nu meemaakt. Heel veel sterkte in elk geval.

[Auteur]

Berichten