Resistente bacteriën die met dit molecuul in aanraking komen, zijn niet langer resistent.

Het molecuul in kwestie is een PPMO. Dat staat voor Peptide-conjugated Phosphorodiamidate Morpholino Oligomer. Het molecuul richt zich op het enzym NDM-1. Dat staat weer voor New Delhi Metallo-beta-lactamase. Het enzym – dat vergezeld wordt door verschillende genen – zorgt ervoor dat bacteriën resistent worden voor zo ongeveer alle antibiotica die we hebben.

 

 

“We zijn niet langer in staat om veel van onze gewone antibiotica te gebruiken,” legt onderzoeker Bruce Geller uit. Alle bacteriën zijn nu resistent voor deze antibiotica. “Daarom kunnen we alleen maar proberen om nieuwe medicijnen te ontwikkelen en zo de bacteriën een stap voor te blijven.” Maar het vinden van nieuwe antibiotica wil niet zo lukken. “Dus kunnen we de bestaande antibiotica eigenlijk alleen maar aanpassen, maar zodra je ze aanpast, muteren de bacteriën en zijn ze ook weer resistent voor de nieuwe, aangepaste antibiotica.”

Het leidde er uiteindelijk toe dat we nog maar één verdediging hebben tegen resistente bacteriën: de carbapenems.

 

“Wat NDM-1 nu zo belangrijk maakt, is dat het carbapenems doodt, waardoor doktoren een beroep moesten doen op een antibioticum – colistine – dat al decennia op rij niet was gebruikt, omdat het slecht is voor de nieren. Dat is letterlijk het laatste antibioticum dat gebruikt kan worden ter bestrijding van een organisme dat NDM-1 bezit en nu hebben we dus bacteriën die resistent zijn tegen alle antibiotica die ons bekend zijn.”

 

Lees verder op Scientias.nl