Lijstjes

Met een terugkerende klacht – verkrampte nek en schouders – meld ik me bij mijn nieuwe fysiotherapeut. Na een korte kennismaking zegt ze: ‘Ik hoor het al, jij moet veel te veel van jezelf. Zien we vaker bij vrouwen van rond de 30, die denderen maar door.’ 

 

Het is een familiekwaal, doorgegeven in de vrouwelijke lijn. Laatst zei mijn oma tegen me dat ik echt wat vaker rust moest nemen, omdat ik op mijn moeder begon te lijken. Wij tweeën waren altijd maar bezig, vond ze. Ik moest lachen. Mijn oma is 87, maar zit zelf ook geen moment stil. Als ze belt, zit ze altijd net even uit te puffen van het schrobben van de terrastegels/verstellen van een kapotte rok/bezoeken van de hulpbehoevende buurvrouw. Urenlang een boek lezen vindt ze maar een luie bezigheid. 

 

Het lijstjes maken is niet iets wat alleen in mijn familie voorkomt, de meeste vrouwen die ik ken doen het. Het zegt denk ik iets over de hoeveelheid taken die we onszelf toebedelen. De stress die veel vrouwen ervaren zit ‘m vaak niet eens per se in een te hoge werkdruk, maar in een overvol hoofd. We moeten niet vergeten een verjaardagskaart te sturen naar het (klein)kind van die ene vriendin, te informeren naar de blindedarmoperatie van tante Els, een vakantiebestemming te zoeken voor de zomer (straks zijn alle goedkope tickets al weg) of de kledingkast op te ruimen. En als we daar dan toch mee bezig zijn: moet man/kind/ikzelf niet nodig een nieuwe jas? Weer een taak op het lijstje. Alles wat niet afgevinkt wordt, geeft ook weer stress. Want het móest eigenlijk wel. 

 

‘Laat al dat moeten eens een week voor wat het is’, adviseert mijn fysiotherapeut. ‘Nee, je hoeft ook geen oefeningen te doen voor je schouders. Gewoon even helemaal niks.’

 

Ik heb haar advies opgevolgd en het hielp: de pijn werd minder, zonder dat ze me met een vinger had aangeraakt. En de wereld was intussen niet eens vergaan. Stopt u ook met lijstjes maken?

 

Marion van Es