Later…..

Als kind nam ik me vaak voor: Later, als ik groot ben, dan… Dan gebeurt me dit niet meer, dan zal ik dat en dat bereikt hebben. Intussen ben ik groot, en hoewel een stuk wijzer, van al die beloftes die ik mezelf deed toen ik klein was, is zoveel niet terecht gekomen. Het leven is veel sterker dan ik, en bepaalt mijn marsroute. Een weg vol vallen en opstaan, met veel pijn en ook vreugde, maar toch altijd weer nét iets anders dan gedacht en verwacht.

Ons leven wordt vooral elders geschreven. In de grote politieke en economische arena’s, en door de ontwikkelingen in natuur en milieu. We hopen er het beste van en trekken ons zoveel mogelijk terug op ons eigen stekkie, in de hoop er zoveel mogelijk met rust gelaten te worden.

De maatschappij stelt steeds grotere eisen aan ons. Vroeger kon een man genoeg verdienen om zijn gezin te onderhouden. Nu kunnen twee werkers in een gezin net de touwtjes aan elkaar knopen. We worden rijker en armer tegelijk. Materieel gezien wellicht rijker, maar emotioneel armer. En dat levert vooral veel stress op.

Niets is zo slecht voor het hart als stress. Als we iets voor ons hart en daarmee voor onszelf zouden willen doen, zouden we kunnen proberen stress te vermijden. Dat zou een hoge prioriteit in ons leven mogen krijgen.

Het alternatief is dat we ons alles laten overkomen. Hoge bloeddruk, teveel cholesterol, hartziekten, aderverkalking. Problemen die door de maatschappij veroorzaakt worden, en waar multinationals goud geld aan verdienen. Geld dat we beter anders hadden kunnen besteden. Bijvoorbeeld voor het helpen van mensen in de derde wereld.

Deze samenleving legt veel te veel nadruk op pillen en medicijnen. Het is veel beter om ook aan zelfbezinning en zelfreflectie te doen. Wat maakt mij ziek, zou daarbij een goede vraag kunnen zijn. Of wie maakt mij ziek. Ieder geeft daarop andere antwoorden, en trekt dan andere conclusies. Maar dan hou je het initiatief zoveel mogelijk bij jezelf en geeft dat zo weinig mogelijk uit handen aan doctoren en pillenfabrikanten.

Een goed gesprek en bovenal een goede relatie is goed voor het hart. Het helpt om stress te vermijden of te verminderen. Aan de wereld en aan wat ons overkomt kunnen we bijna niks veranderen. Maar we zouden in elk geval kunnen praten over wat ons dwars zit, want een sprekend mens helpt zichzelf het beste.

Column door: Henri Haenen