Heel erg herkenbaar Eliza! Ik ben inmiddels 5 keer gecatheteriseerd en gedotterd… Ik weet dat ze hiermee mijn leven redden, maar de paniek slaat vaak in de ambulance al toe, als ik wordt doorgestuurd naar Zwolle.
De laatste keer via mijn arm, inmiddels 5 weken geleden en de pijnklachten zijn nog niet over, net of iemand steeds over het bot van mijn bovenarm schraapt. Volgende keer weer extra valium en gewoon via mijn lies.
Maar met het zetten van 5 stents moeten ze inderdaad 5 keer die ballon even opgeblazen houden. Met alle pijn van dien.
Voorzichtig leven? Nee hoor, wat een goed idee is om met de hartfalenverpleegkundige te gaan praten. Er zijn tal van dingen georganiseerd die er voor zorgen dat je niet als hartpatiënt, maar gewoon als mens met een hartkwaal kunt leven.
Zo ga ik aanstaande woensdag beginnen met conditietraining onder begeleiding in het ziekenhuis. Ben inmiddels 49, helemaal niet meer sportief, maar ervaring leert dat ik me heel erg zeker ga voelen om weer dingen aan te pakken, zelfs als ik erbij zweet, zonder bang te hoeven zijn dat ik dood neerval. Er is ongetwijfeld ook voor jou iets om te doen, om de onzekerheid weg te halen.
Maar het is pas afgelopen donderdag gebeurd, dus je bent net thuis. Eerst ga je een paar weken rustig aan doen, geen druk op het systeem zetten (niet stofzuigen, grasmaaien, dingen tillen of boven je hoofd kracht zetten; enfin je zult het lijstje ook wel meegekregen hebben) en lief zijn voor jezelf. Over een week of 6 is het vroeg genoeg om na te gaan denken wat je het liefst zou willen. Heel veel sterkte en laat af en toe weten hoe het met je gaat! groetjes en sterkte, Patrice.