Boos worden wil wel eens helpen.
Had een keer een knobbel in mijn hals en de huisarts dacht aan kanker. Naar het ziekenhuis en praten met dr. A en Dr. B. Toen ik bij Dr. C was vroeg hij wat ik kwam doen?????
Na dit gesprek ben ik naar de receptioniste gegaan voor een nieuwe afspraak. Heb gezegd:Ik kom hier wel weer maar dan alleen voor een punctie. Inmiddels heb ik wel genoeg gepraat. Ik was niet boos maar had wel zoiets ik ga hier niet eerder weg voor ik een afspraak heb voor een punctie. De receptioniste schoot in de lach maar ging gelijk tot aktie over. En ja, hoor, na wat overleg liep ik met een afspraak voor een punctie de deur uit. (Was geen kanker hoor)
Nog een keer iets mee gemaakt wat met mijn hart te maken heeft. Het was een gevaarlijke situatie. Na 3 weken bellen drong de ernst van de situatie nog niet door in het ziekenhuis. Mijn (ex) man heeft toen gebeld met de mededeling: Wanneer er binnen 24 uur niets gebeurd breng ik mijn vrouw bij jullie en ik vertrek. Tot onze stomme verbazing werd ik de volgende opgenomen! Toen moest er gelijk 2x geopereerd worden enz.
Het druist misschien volledig tegen je karakter in maar probeer het maar. Het is jouw dochter en ook al zijn ze volwassen het blijven voor ouders altijd “kinderen”
En jullie moeten toch op zeer korte termijn weten hoe het verder moet. Kan de huisarts ook niet bellen? Mijn huisarts doet dat ook wel eens wanneer ik er niet helemaal uit kom met het ziekenhuis.
Vraag anders iemand die bij je wil zitten wanneer je gaat bellen geeft een beetje steun lijkt mij.
Succes, en zet hem op!
Anna Ellis