Ik heb een keer hartklachten gehad maar had geen pijn op de borst.
Ik was duizelig en had neiging om steeds weg te zakken. Flauw vallen naar mijn gevoel. Ook maagzuur en misselijk en neiging tot overgeven.
Ik lag toen in het ziekenhuis voor verbrijzelde knie.
Toen de zaalarts kwam vertelde ik hem mijn klachten. Naast mijn bed stond een apparaat waarmee ook hartfilmpje gemaakt kon worden. Hij voelde eerst pols. Geen pols. Toen in de hals geen hartslag. Stethoscoop hartslag traag en langzaam.
Hij plakte stickers op me lijf en sloot mij aan. U bent bezig om dood te gaan zei hij. Dat gaan we niet doen hoor. Wel bij me blijven. Kijk me maar aan. Doe het voor mij. Nee niet de ogen sluiten. Dit ging maar door. De zuster die bezig was met een patiënt moest direct een injectie vloeistof halen en deze werd in de slagader ingespoten. Dat was een heel pijnlijke prik.
Toen ik weer normaal kloppend hart had vroeg ik de dokter wat er gebeurde met mij. Hij zei tegen mij u had een dreigende hartstilstand. Het was niet de bedoeling om nu al zaal bezoek af te leggen. Daar is het te vroeg voor. Maar iets zei mij dat ik toch naar u toe moest. Ik had een angstig voorgevoel en wist niet waar het vandaan kwam. Totdat ik u zo aantrof in bed. Als ik later was gekomen op de tijd dat ik anders was gekomen dan had ik u niet levend aangetroffen. Dan was u overleden.
