Mijn ervaringen bij een hartklep operatie

Mijn verhaal heb ik al eerder op het forum geplaatst, maar de kans is groot dat het niet goed te vinden is voor mede-patiënten en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Mijn verhaal gaat met name over de ziekenhuisopname omdat ik daar het meest tegenop zag. Hopelijk dat mensen die nog voor het grote moment van de operatie staan iets aan mijn verhaal hebben. Voor mijzelf helpt het opschrijven van het verhaal trouwens ook met de mentale revalidatie.

Op 25 november 2014 heb ik een mitralisklep plastiek (reparatie) ondergaan in Leiden, in het LUMC. Zo'n 8 weken daarvoor was bij een routine-onderzoek door de longarts (ik heb astma) een ruisje ontdekt. Na een hartecho kreeg ik, voor mij zeer onverwacht, het bericht dat ik een ernstige lekkage van de mitralisklep had en dat ik op korte termijn geopereerd zou moeten worden. De eerste twee weken waren een soort roes waarin ik alleen maar kon denken aan de mogelijkheid dat ik dood zou gaan en mijn vrouw en kinderen achter zou moeten laten. Dat blijkt later de meest zware periode te zijn geweest voor mij. Bijzonder is het om te zien hoe flexibel de mens is en je uiteindelijk deze situatie ook weer accepteert.

Ik moest mij op een maandagmiddag melden en zou dinsdagochtend geopereerd worden. Na allerlei standaard onderzoeken, bloed afname en scheren, was het wachten tot het moment om te gaan slapen. Gelukkig kreeg ik een pilletje om rustig te worden en te slapen. 's ochtends werd ik vroeg wakker gemaakt en kreeg ik nog zo'n pilletje (dubbele dosis). Het enige dat ik mij nog kan herinneren is dat ik heel rustig in de 'holding' lag te wachten totdat de anesthesist mij op kwam halen en dat ik in de OK een paar infusen kreeg (waar ik niet van merkte).

De operatie ging redelijk voorspoedig, maar duurde uiteindelijk bijna 9 uur. Ondanks dat ik het geluk had om door de beste specialisten op dit gebied te worden geholpen (Prof Dr Klautz en Dr Palmen), bleek het een gecompliceerde operatie doordat er weinig klepweefsel was 'om mee te werken'. Halverwege bleek er nog een kleine lekkage te zijn waardoor ik voor de 2e keer aan de hart-longmachine moest worden gekoppeld en weer moest worden opengemaakt. Ook hebben ze nog een ring gelegd om de Tricuspidalisklep. Misschien overbodig om te vermelden, maar daar heb ik absoluut niets van gemerkt; voor mijn familie was het wachten vele malen erger.

Om ongeveer 17.30 werd ik naar de IC gebracht en vanaf 20.30 werd ik langzaam uit de narcose gehaald. Een half uur later werd de tube eruit gehaald, maar daar heb ik helemaal niets van gemerkt. Ook alle infusen, drains en sondes deden me vrij weinig. Wel had ik een enorme dorst en op verzoek kreeg ik wat ijsblokjes, maar moest direct overgeven als ik een slok nam van het ijswater. Eigenlijk deed me dat ook helemaal niets, want ik wilde gewoon drinken!

De volgende ochtend (woensdag) was ik voldoende helder om rond 7u telefonisch met mijn vrouw te spreken. Een paar uur later werden de drains eruit gehaald en rond het middaguur ging ik al naar de verpleegafdeling. Nog steeds had ik overal infusen (handen en hals), maar in de loop van de dagen gingen die er al vrij snel uit. De 2e dag (donderdag, de operatiedag wordt 'dag 0' genoemd) kon ik zelf al uit bed naar de wc en mij bij een wasbak wassen en wat rondlopen. Weer twee dagen laten kon ik douchen en had ik alleen maar een infuus in mijn hand over die erin bleef 'voor het geval dat'.

Precies een week later mocht ik naar huis. Wat mij in de eerste 2 weken thuis is opgevallen is dat het herstel vrij langzaam gaat, trappenlopen heel vermoeiend is en in mijn geval de pijn soms erg heftig kan zijn. Dat laatste moet ik wel nuanceren, want mijn 'collega' patiënten in het ziekenhuis hadden hier juist weer vrijwel geen last van. Het verschilt dus per persoon en daarom krijg je ook pijnstillers mee. Over een paar dagen heb ik een afspraak met de cardioloog en hopelijk kunnen we het dan hebben over de verdere revalidatie.

Ik ben er nog lang niet, maar al met al vind ik mijzelf een goed voorbeeld van hoe goed je van een dergelijke zware operatie kan herstellen. Je moet het zeker niet onderschatten, maar het is vooral een technische operatie. Ik besef dat het voor iedereen verschilt, maar in mijn geval had ik bijvoorbeeld maar echt 2 dagen na de operatie nog last van de narcose en de pijnstillers (methadon) waardoor ik in een soort roes leefde.

Nog een paar tips:
- houdt voor jezelf een soort dagboekje bij zodat je ongeveer weet wanneer er wat gebeurde, dat heeft mij goed geholpen bij de verwerking. Laat iemand de periode vanaf de operatiedag bijhouden zodat je ook dat later kan nalezen.
- probeer jezelf er in het ziekenhuis echt toe te zetten om snel uit bed te komen (als het kan natuurlijk), want dat was voor mij het moment waarop ik echt van 'bedlegerige' patient naar revaliderende patiënt ging.
- probeer alvast dingen te plannen voor na de operatie (vakantie, weekendje weg, concert) zodat je iets hebt om je op de focussen na de operatie. De operatie is niet het einde, maar het begin!

Mocht je vragen hebben, waarover dan ook, stel ze gerust.

Reacties (5)

  • afbeelding van Roland
    Roland

    Hoi Jeroen,

    Mooi dat jij je ervaring uitgebreid gepost hebt. Daar zullen lotgenoten zeker iets aan hebben, temeer doordat je op een positieve manier schrijft.
    Succes met je verder herstel.

    Hartegroet van Annemarie

    Een chronische aandoening

    vraagt om chronische humor. 

    mei 08, 2015
  • afbeelding van erikfocus
    erikfocus

    Bedankt voor het verhaal. Ik heb zeker iets aan dit verhaal.
    Ik ben maandag 11-mei aan de beurt voor een reparatie van de mitralisklep.
    Het begin lijkt een beetje op mijn verhaal, al heb ik geen astma maar reuma.

    Ik zeg altijd dat er ergere dingen zijn.

    Groeten vanuit Zwaag NH.

    mei 09, 2015
  • afbeelding van Els246
    Els246

    Dank voor je verhaal. 1 sept.2005 heb ik een reparatie aan de mitralisklep gehad. Na een paar maanden van herstel ging ik langzaam aan mijn ritme weer proberen op te pakken. Alles is goed gegaan tot eind vorig jaar. Moe en zelfs op mijn e-bike niet vooruit te branden. Gisteren op controle geweest, drie weken geleden was er al een echo gemaakt, de cardioloog vertelde dat de ring die om de mitralis was geplaats, versleten was en ik dus weer geopereerd zou moeten worden. Ik kan kiezen, of zo door gaan met steeds minder energie of de operatie met meer kwaliteit van leven. Gekozen voor de operatie. Wanneer is nog niet bekend want zoals de hartpatiënten weten gaan daar eerst allerlei onderzoeken en besprekingen aan vooraf. Door jou verhaal heb ik toch wat steun gekregen. Bedankt hiervoor. succes met je verdere herstel.
    Veel hartegroetjes, Els.

    mei 14, 2015
  • afbeelding van JeroenS
    JeroenS

    En ik ben natuurlijk op 25 november 2014 geopereerd en niet in 2015 (is voor nu logisch, maar volgend jaar niet meer :)).

    mei 20, 2015

Geef een reactie

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Voer de CAPTCHA in om aan te tonen dat dit geen geautomatiseerde actie is.