Henri Haenen, oud worden,

Oud

Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. Kent u die uitdrukking? Want wat doe je eigenlijk de hele dag, als je stokoud bent? Met het rangschikken van geraniums en begonia’s ben je zo klaar. 
 
Wat ik nogal eens waarneem, is dat mensen zich geen raad weten met verandering als ze ouder worden. Ikzelf ben daarvan ook niet vrijgesteld, valt me op. 
 
Het is alsof ik dan de tijd wil stilzetten om alle veranderingen tegen te houden. Want hoe meer er verandert, des te meer ga je je een vreemde in een onherkenbare tijd voelen. Een tijd die steeds minder de mijne is. En ik ben geeneens stokoud. In augustus bereikte ik de gezegende leeftijd van 65 jaar. Vroeger kreeg je dan je AOW, wellicht met een pensioen daar bovenop en moest je stoppen met werken. Dat is nu wel even anders.
 
Ik hoor van veel ouderen dat ze het gevoel hebben er steeds minder bij te horen, er steeds minder toe te doen. En mede daarom steeds minder om handen te hebben. Dan duurt een dag lang en moet de avond inhalen wat de dag gemist heeft. Helaas grijpt dan menige oudere naar de fles. Ook dat zie ik veel gebeuren. 
 
De depressie is voor steeds meer ouderen de laatste reisgezel in het leven. Het perspectief op een leuke toekomst valt immers weg. De toekomst is niet leuk. De toekomst is juist kommer en kwel. Steeds meer mensen raken daardoor depressief. Om de feestvreugde te vergroten gaat zorgverzekeraar Menzis behandelingen tegen depressie voortaan alleen vergoeden bij gebleken resultaat. Dat is sadistisch! 
 
Deze maatschappij maakt dat mensen depressief raken, mensen staan er machteloos tegenover. En dan resultaatgerichte behandeling van depressies eisen, echt wel! Eerder maakte Menzis het voor hartoperaties al moeilijk. Ziekenhuizen worden afgerekend op het aantal complicaties na de operaties van hartpatiënten. Teveel is straf. En nu de oudjes: moeten wij ‘genezen’ door net te doen alsof het allemaal ‘holladiejee’ is op onze oude dag?
 
Deze column verscheen eerder in HartbrugMagazine 2018-5     
 

Reacties (2)

  • afbeelding van Micha
    Micha ( )

    Ja dit is heel waar, heel herkenbaar. Daarbij komen vaak moeilijke omstandigheden als je ouder wordt, zoals chronische ziekten, niet meer mobiel zijn (dus thuis zitten) en het verlies van je partner. Ook ander verlies van dierbaren, soms zelfs kinderen, is uitermate pijnlijk en geeft onnoemelijk veel verdriet. Depressief worden of uit het leven willen stappen, lijkt misschien wel de enige uitweg.

    Zelf heb ik in zo'n verdrietige situatie, met veel tegenslag en verlies van m'n partner, ervoor gekozen om een therapeut te zoeken. De depressie en suïcidale gedachten lagen té veel op de loer. Ik heb een psycholoog gevonden die mij al twee jaar dagelijks begeleidt en leert om het leven weer aan te kunnen. Om stap voor stap te leren omgaan met verlies, rouw, teleurstelling, verdriet en eenzaamheid. Dat kun je namelijk leren. Sterker: dat móét je leren als je ouder wordt en zoveel tegenslag ervaart. Zodat je opnieuw leert om het leven als zinvol te zien en ervan te genieten (en dan bedoel ik niet de alcohol).

    Nee, die therapie wordt niet helemaal betaald door de zorgverzekeraar. Vaak kun je een deel wel vergoed krijgen. Ga naar je huisarts en laat je doorverwijzen. Maar zeker laten de zorgverzekeraars het afweten wat betreft psychische hulp, de pakketten zijn echt te karig. Verminderen van hulp bij depressie slaat werkelijk nergens op. Want echt, als je eenzaam, chronisch ziek en niet mobiel bent, is een bezoekje van een vrijwilliger eens in de 1 of 2 weken echt niet voldoende, hoe goed ook bedoeld.

    Deze problemen van ouderen zullen steeds duidelijker worden. Onze generatie (ik ben nu 70) moet leren om zelf oplossingen te vinden. Ik ga echt niet naar de Bingomiddag, dit soort bijeenkomsten zie ik absoluut niet zitten. Reizen en uitgaan kan ik niet meer. Ik geef m'n spaargeld daarom uit aan goede psychologische hulp. Dat zouden meer mensen moeten doen, als je wat geld over hebt. Vraag eerst hulp via de huisarts. En betaal het anders zelf, als je dat kunt.

    Wees niet trots, geef toe dat het moeilijk is om oud en eenzaam te zijn. Alle tijd hebben voor je verdriet, lijkt een ramp. En vaak spelen dan bovendien onverwerkte, oude trauma's op. Maar het is ook een kans! Een kans om die narigheid te verwerken. En dat kun je niet alleen, of met je dochter of een vrijwilliger. Ik raad het iedereen aan, die het nodig heeft: zoek professionele psychologische hulp.

    nov 28, 2018
  • afbeelding van André  van Elmpt
    André van Elmpt ( )

    Micha, je verhaal is wel erg kort door de bocht, ik ben 80 en heb €46 pensioen in de maand
    Ik heb gewerkt via uitzend bureau tot mijn 72 st, dat viel financieel goed tegen want de belasting berend dat als overwerk en slikt bijna de helft van je verdiensten op.
    Ik heb mijn Vrouw nog en ben nu nog goed bezig met koken waardoor ik ook nog gezond kan leven.
    Maar het is financieel wel elke maand puzzelen hoe we er weer uit komen, de auto kunnen we niet missen want we zijn beiden slecht ter been . een kleinere beneden woning vind je in Amsterdam niet
    en denk maar niet dat de woning corporatie staat te springen om je te helpen. ook de gemeente diensten denken als we maar lang genoeg wachten dan gaan ze vanzelf dood en hoeven dat Minder vrienden bord niet van eenkieuw kenteken bord te voorzien( de rente van de door ons betaalde € 50
    voor die verandering ) stoppen ze in hun fooien pot.
    Nee beste Micha oud worden in Nederland is godsgruwelijk moeilijk vol te houden en als je zoals wij de moed heb om toch te proberen die 100 te halen, vind je allerhande externe moeilijkheden op je pad.
    André

    nov 29, 2018

Geef een reactie

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Voer de CAPTCHA in om aan te tonen dat dit geen geautomatiseerde actie is.