hartritme, boezemfibrilleren, cardioversie,

Niet direct gaan elektroshocken bij boezemfibrilleren

Wacht even af. Dan komt alles meestal weer op zijn pootjes terecht. Dat concluderen cardiologen van het Hart+Vaat Centrum van het academisch ziekenhuis in Maastricht na onderzoek bij bijna 450 patiënten met boezemfibrilleren die zich meldden op de Spoedeisende Hulp (SEH) van vijftien verschillende Nederlandse ziekenhuizen. Waar gaat het om?
 
Als je nu binnen komt bij de SEH met boezemfibrilleren word je onmiddellijk behandeld met elektroshocks of infuusmedicatie. . In de vakterminologie wordt dit ,,cardioversie’’ genoemd. Niet nodig, zeggen de Maastrichtenaren. Kijk het even 48 uur lang aan, dan herstelt het hart zich vanzelf weer.
 
Deze wat genoemd wordt ‘Wait and see’ methode is effectief bij boezemfibrilleren, aldus de cardiologen. Het hartritme herstelt in bijna 70 procent van de gevallen namelijk spontaan. De onderzoeksresultaten zijn recent gepubliceerd in het gerenommeerde New England Journal of Medicine. De bevindingen leiden mogelijk tot nieuwe richtlijnen, vanwege de voordelen van de wait and see methode.
 

Wat is boezemfibrilleren precies

 
Voor de mensen die het nog niet weten: boezemfibrilleren is een hartritmestoornis die zich kenmerkt door het onregelmatig samentrekken van het hart. Dit komt door een verstoring van de elektrische prikkelgeleiding en kan uiteindelijk leiden tot beroerte en hartfalen. Wanneer de ritmestoornis wordt opgemerkt binnen 48 uur, worden patiënten behandeld met behulp van een infuus met medicatie of het toepassen van een elektroshock onder narcose. De eerder genoemde cardioversie dus. Nu blijkt echter dat simpelweg 48 uur afwachten (wait and see) net zo’n effectieve methode is.
 

Wait and see

 
De wait and see-methode heeft volgens de Maastrichtenaren een aantal voordelen voor patiënten ten opzichte van de gebruikelijke werkwijze.  De cardioversie (zie boven) kan in veel gevallen namelijk achterwege blijven en dus zijn er minder complicaties te verwachten. Bovendien kunnen patiënten na een korte observatie weer naar huis. Dit in tegenstelling tot een acute cardioversie, die immers tijd kost om goed voor te bereiden. 
 

Meer zelfvertrouwen patiënt 

 
Door de drastische vermindering van het aantal cardioversies neemt ook de druk op de SEH af. Bovendien ervaart de patiënt dat zijn hart op eigen kracht kan herstellen, hetgeen meer vertrouwen kan geven. Tenslotte kunnen cardiologen door eerst af te wachten een betere inschatting maken van de aard van het boezemfibrilleren, een betere diagnose stellen en zodoende ook gerichter behandelen. 

Reacties (10)

  • afbeelding van frans.frietman
    frans.frietman ( )

    In 2009 geopereerd aan mijn mitralisklep, is goed verlopen maar heb daar hart fibrillatie aan over gehouden. Heb na de operatie nog 4 weken in het ziekenhuis behandeld en 2x een cardioversie gehad.
    Nooit over gegaan. In 2019 is mijn Mitralisklep vervangen door een bio klep en ik zou van het hart fibrillatie worden afgeholpen, nee dus. heb weer 2 cardioversie gehad en het werd steeds slechter.
    Heb nu een hartritme van 100 en de cardioloog heeft mij gezegd dat hij geen oplossing ziet. Gaat overleg plegen met collega,s

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Frans van Tongeren
    Frans van Tongeren ( )

    Ik vraag mij af of het hart niet meer schade oploopt en de kans op bloedstolsels niet toeneemt wanneer je 48 uur afwacht.

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Hans Witteveen
    Hans Witteveen ( )

    Heb sporthart, hartslag in rust 40 -45. In 2009 herstelde de ontstane hartritmestoornis spontaan, na aantal intervalsprints. Kreeg in 2011 een stil hartinfarct. Pas 2 maanden later opgemerkt na hervatting looptrainingen. Bleek zwaar infarct, met ca 50% verlies pompfunctie linker boezemkamer. Vanaf 2014 regelmatig niet spontaan overgaande hartritmestoornissen. Licht alcoholgebruik triggerde de ritmestoornissen. In jan. 2018 een ablatio cordis gehad. Sindsdien geen blijvende hartritmestoornissen meer gehad.

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Anoniem
    Anoniem ( )

    Zes jaar geleden werd bij mijn vrouw een operatie uitgevoerd om een lekkende mitralisklep te herstellen. Operatie geslaagd, maar helaas kraag ze direct last van hartritmestoornissen, die zich manifesteerden in een op hol geslagen hart, ca. 200 slagen per minuut en dat vele uren achtereen, doodvermoeiend.
    Ze werd toen overgeleverd aan de afdeling cardiologie in het plaatselijke ziekenhuis, waar men er in slaagde haar doodsbang te maken en ook door het ten onrechte toedienen van bepaalde medicijnen haar conditie volledig te slopen. Uiteindelijk raadde de huisarts haar aan een second opinion te vragen en zo kwam ze terecht bij een cardioloog die er wel verstand van had, want gespecialiseerd in hartritmestoornissen. Hij leerde haar dat ze door eenvoudigweg op haar hand te blazen een stoornis tot staan kon brengen, niet altijd maar wel vaak. Hij wist ook haar angst helemaal weg te nemen. Zelf ontdekte ze door toeval nog een vaak effectieve methode om haar hart weer in het normale ritme te krijgen: een aantal keren op haar linker zij rollen.
    hippo

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Cornelia van Kints
    Cornelia van Kints ( )

    Zeer ongenuanceerd artikel. Toen bij mij ernstige hartritmestoornis werd geconstateerd hielpen medicijnen niet, moest aan de hartbewaking en pas 2 maanden later kreeg ik een cardioversie. Ik werd gedurende die tijd almaar zieker en zieker. 3 Maanden na de cardioversie maar nog steeds met hulp van medicatie is mijn pompkracht gestegen van 20 naar 50% en voel mij als herboren.

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Marienne
    Marienne ( )

    Mijn man geeft een aantal jaar terug twee cardioversies gehad zonder resultaat. De cardioloog destijds wilde geen derde meer doen omdat het hart toch iets beschadigd werd daardoor zei hij, Gelukkig heeft mijn man er geen last meer van gehad door de medicatie die hij gebruikt. De cardioloog die hij nu heeft, is heel tevreden. Alleen is de hartslag van mijn man wel verminderd en dat wordt in de gaten gehouden.

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Peter Maartense
    Peter Maartense ( )

    Leuk artikel, maar....... In Engeland hebben ze kennelijk andere ervaringen als hier bij mij.
    In juni 2004 voor het eerst boezem fibrilleren en (supraventriculaire)tachycardie. Opgelost door een injectie (iv) met selokeen. Daarna 10 jaar rust. Helaas, november 2014, atrium fibrilleren overgaand in extreme tachycardie, meer dan 180 bpm. Helaas vermoedelijk een TIA opgelopen, gelukkig op tijd geïnjecteerd met bloedverdunners waardoor er geen blijvende schade optrad. Geen cardioversie omdat bloedstollingswaarde dat niet toestond. Zware bètablokkers en na een aantal dagen is het hartritme inderdaad teruggekeerd naar redelijk normale waarden. Dat werkte een aantal maanden totdat atrium fibrilleren en tachycardie in volle omvang terugkeerden en uiteindelijk, omdat de bloedstollingswaarde dat wel toeliet, een elektrische cardioversie ondergaan. Ik reageerde overigens totaal niet op middelen als digoxine (lanoxin) en adenosine, afgezien van een RBTB morfologie, een tamelijk onprettige ervaring. Zeer helaas was dat het begin van een langer reeks ervaringen met atrium fibrilleren, tachycardie en elektrische cardioversie, 23 keer in totaal waarbij tweemaal afgewacht werd, eenmaal 17 dagen toen verdere lichamelijke activiteiten tamelijk onmogelijk werden. Eenmaal ook in het ziekenhuis het bewustzijn verloren in afwachting van onderzoek door de cardioloog, toen was er ineens haast en paniek. Verder, zoals momenteel, atrium fibrilleren en tachycardie na een chirurgische ingreep, ingreep geslaagd, maar extreem bloedverlies provoceerde atrium fibrilleren en tachycardie, inmiddels al langer dan drie maanden. Heb in de afgelopen vier jaar vier ablaties ondergaan, helaas niet met het gewenste resultaat. Inmiddels is er een pacemaker geïmplanteerd en wacht ik op een ablatie van de bundel van His zodat de pacemaker de definitieve "dirigent" van mijn hart wordt.
    Het vaststellen dat afwachten in 70% van de gevallen het probleem vanzelf oplost geldt dus kennelijk niet voor mij en ik ben blij dat in het verleden zo snel mogelijk elektrische cardioversie werd toegepast!

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Vic Kil
    Vic Kil ( )

    Heb met enige verbazing het stukje gelezen waarin door deskundigen gesuggereerd wordt om af te wachten met electroshocks bij boezemfibrilleren.
    Wat doe ik nu als leken hulpverlener met mijn reanimatiekennis en aed-apparaat in voorkomend geval?

    mei 01, 2019
  • afbeelding van Hartgenoten
    Hartgenoten

    Hallo Vic,

     

    Als je bij iemand uitkomt die niet meer reageert en je hebt geconstateerd dat er geen ademhaling meer is, dan moet je gewoon gaan reanimeren. Wachten heeft dan geen zin.

     

    Anneliese Wijers-Barten

    St. Hartpatiënten Nederland

     

    mei 06, 2019
  • afbeelding van Geijsje
    Geijsje ( )

    Deze verhalen kloppen niet met mijn verleden. Ik ben sinds 2005 hartpatiënt en begon met plaatsing van een Stent. Daarna me constant moe gevoeld en kon weinig nog. In 2010 plotseling last van zware ritmestoornis, opgenomen en met alleen verandering van medicatie, Metoprolol naar Sotalol werd het opgelost. Maar gedurende de jaren toch vaak naar EHH en zeer hoge bloeddruk. Second opinion bij andere cardioloog in ander ziekenhuis. Die stelde voor na al die jaren voor ablatie, welke in november plaats vond en tot nu toe nog prima resultaat gaf. Maar een cardioversie heb ik in al die jaren nooit gehad.......

    aug 20, 2019

Geef een reactie

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
Voer de CAPTCHA in om aan te tonen dat dit geen geautomatiseerde actie is.