default-header
HomeNieuwsLeven in geleende tijd

Leven in geleende tijd

BelangenbehartigingVakantie

donderdag 10 december 2020, door Hartpatiënten Nederland

Wie Ria Verheul (71) ontmoet en hoort wat ze zoal doet in een week, zal maar moeilijk kunnen geloven dat ze er 27 jaar geleden bijna niet meer was geweest. Na een reeks opeenvolgende misdiagnoses belandde ze op jonge leeftijd met ernstige hartproblemen op de intensive care. “Ik leef al jarenlang in geleende tijd.”

Ria Verheul

 

“Bij nader inzien hebben de eerste signalen zich al voorgedaan tijdens mijn eerste zwangerschap”, vertelt Ria. “Ik was toen 28 jaar oud en had continu een hoge bloeddruk. Verder dan die constatering ging de huisarts niet, en ook toen ik op mijn 31e voor de tweede keer zwanger was werd er geen verdere actie ondernomen. Het hoorde erbij, werd gezegd. Inmiddels weet ik dat ik hoogstwaarschijnlijk zestien jaar lang met een te hoge bloeddruk heb rondgelopen.”

Verschrikkelijke maagpijn

Pas toen Ria 43 jaar oud was, begon ze ineens symptomen te krijgen. “Ik werd steeds vaker niet lekker en was regelmatig duizelig. Ondanks dat mijn bloeddruk met 240-140 extreem hoog was, stuurde de huisarts me naar huis met een lage dosering bloeddruktabletten. Ik versleet de ene na de andere variant bloeddrukmedicatie, maar niets hielp. Daar had natuurlijk al een lampje moeten gaan branden, maar zelfs toen ik na verloop van tijd flauw begon te vallen en er verschrikkelijke maagpijn bij kreeg, was de huisarts nog niet gealarmeerd. Toen ik op een avond zulke erge pijn had dat ik op de huisartsenpost belandde, werd ik met spoed naar het ziekenhuis opgenomen omdat men dacht dat het aan mijn galblaas lag.”

Hartinfarcten

“Midden in de nacht kreeg ik daar zo’n vreselijke pijn dat ik op de alarmknop heb moeten drukken. De dienstdoende zuster constateerde een galaanval en spoot mij medicatie in. De volgende ochtend wist ik niet wat me overkwam: ik kon mijn bed niet meer uit komen en zakte volledig door mijn benen. Het heeft nog eens twee dagen geduurd totdat er eindelijk bloed bij me werd afgenomen en daarna ging het snel. ‘U heeft een hartinfarct gehad en u gaat nu naar de IC’, kreeg ik te horen. Eenmaal daar bleven de hartinfarcten komen, maar die voelde ik inmiddels gelukkig wel aankomen. Als het weer fout dreigde te gaan, gaf ik dat aan en gaven ze me medicatie om het infarct de kop mee in te drukken.”

Bijna dood geweest

Toen Ria na een paar weken overgeplaatst werd na een ander ziekenhuis en daar voor de tweede keer op een dag gedotterd werd, ging het mis. Er begon een ader te scheuren, waarna Ria met spoed een bypassoperatie onderging. Dat ging gelukkig goed. “Ik heb vier bypasses gekregen. Toen alles achter de rug was, hoorde ik van de arts hoe weinig het had gescheeld. De linkerslagader bij mijn hart was, door jarenlang te hard pompen van het hart met een hoge bloeddruk, dusdanig aangetast dat deze moest worden verwijderd. Die ader is vervangen door de arteria mammaria, de slagader die aan de rechterkant van de borstkas zit en geen schade had. Omdat ik nog zo jong was, kon dat gelukkig. Maar, zo vertelde de cardioloog mij: als ik nóg een hartinfarct had gehad, was ik waarschijnlijk dood geweest. Ik heb heel veel geluk gehad bij mijn eerste hartinfarct. Dit infarct heeft het puntje van mijn hart aangetast waardoor de grootste schade aan het hartspierweefsel aan de onderkant zat. Als de ‘klap’ in het midden was geweest, en dat was bij een eventueel volgend infarct zeer aannemelijk geweest, zou één van de kamers beschadigd zijn geraakt. Dat heeft zwaar hartfalen tot gevolg.”

Energiek

Het leven van Ria is door haar hartinfarct en operaties ingrijpend veranderd. “Veel mensen vroegen me of ik niet bang was dat er nog eens zoiets zou gebeuren, maar van angst is nooit sprake geweest. Ik heb alleen maar dankbaarheid gevoeld en heb het gevoel dat ik inmiddels al 27 jaar in geleende tijd leef. Jaren later heb ik nog wel last gekregen van hartritmestoornissen en heb ik een pacemaker gekregen, maar erger is het nooit geworden. Ik ben ontzettend blij dat ik er nog ben en sta gelukkig ook nog volop in het leven. Ik ben harstikke energiek: drie keer per week doe ik aan aquarobics en ik wandel en fiets veel. Daarnaast doe ik vrijwilligerswerk: op dinsdagochtenden leg ik bezoeken af in het bejaardentehuis. Ik ben geestelijk verzorger geweest, dus ik vind het erg fijn om me ook na mijn pensioen op deze manier te kunnen blijven inzetten.”

 

Tekst Yara Hooglugt

Beeld HPNL

 

Voor meer artikelen klik hier


Geef een reactie