default-header

Re:ICD’s kunnen angstig maken

Home Forums ICD ICD’s kunnen angstig maken Re:ICD’s kunnen angstig maken

#85887
Hetty de G
Deelnemer

Dank je wel Erik! Ook van mijn kant excusues dat ik zo lang niets heb laten horen, maar heb inmiddels weer een ziekenhuisopname achter de rug, een vervelende longontsteking dit keer. Ik herken heel veel in je verhaal. De ervaring van het wakker worden is me ook het meest bij gebleven, voor de rest heb ik weinig angstige momenten gekend ook, net zoals jij aangeeft. Wat er in die uren dat ik nog niet bij bewustzijn was gebeurde weet ik uit een ervaring met een geliefde naaste die zijn hartstilstand uiteindelijk helaas niet heeft overleefd. Maar dat onwerkelijke gevoel waar jij het over hebt, ondanks dat ik dus praktisch gezien heel goed weet wat zich die uren heeft afgespeeld, blijft en ik accepteer ook dat dat zo zal blijven. Ik zie het gebeuren als iets wat ik een plekje moet geven, maar de blijdschap over het er nog mogen zijn en verder kunnen overheerst, heel duidelijk. Hoe het straks zal gaan als ik mijn herhalingslessen EHBO en Reanimatie weer ga volgen, ik weet het niet. Aan de ene kant ben ik er nog sterker van doordrongen hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die dat leren en hun kennis up to date houden, aan de andere kant zal het ook zeker een behoorlijk emotionele ervaring zijn mijn verhaal te doen binnen deze na zoveel jaren toch heel vertrouwd geworden groep. Ook je opmerking dat het voor mensen die in hun directe omgeving iemand aan een hartstilstand hebben verloren behoorlijk aangrijpend kan zijn kan ik dus uit ervaring onderschrijven. Die ervaring is voor de mensen om me heen en voor mezelf ook sterk weer boven gekomen na mijn hartstilstand en ik heb er zelf ook sinds die ervaring altijd wat voor moeten overwinnen om de herhalingscursus reanimatie te volgen. Toch denk ik ook dat het goed en zinvol is mijn verhaal te delen, zowel als een soort verwerking voor mezelf als ter informatie voor anderen. Alles bij elkaar vind ik het niet meer dan normaal dat het even tijd kost alles te verwerken en ben er trots op hoe ons dat als gezin lukt. Ik ga binnenkort weer hard aan de slag om een fijne, passende baan te vinden, in eerste instantie door via vrijwilligerswerk mijn grenzen te bepalen qua werkzaamheden en aantal uren. Ik zat vanwege slechthorendheid al voor mijn hartstilstand in een reintegratie traject en dat gaan we nu weer voorzichtig oppakken. Allemaal dingen om heel blij mee te zijn!