5 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
antonides77
afbeelding van antonides77
Offline
Laatst gezien: 7 maanden 1 week geleden
Lid sinds: 10/02/2015 - 08:50
Opa verteld over vroeger

Ruim 50 jaar geleden werd ik door één van grondleggers van de hartchirurgie in Nederland, Homan van der Heide, geopereerd. Ik had een 'gaatje in mijn hart' (VSD). Ik werd nog geopereerd zonder hart-longmachine. Ik werd onderkoeld tot 28 graden Celsius om daarmee de chirurg 6 minuten de tijd te geven om de feitelijke ingreep te verrichten. Tijdens de ingreep werd echter nog een defect geconstateerd (transpositie), waardoor de ingreep geen 6 minuten duurde, maar bijna het dubbele. Homan van der Heide en zijn team hadden overigens geen andere optie dan doorgaan. Of er schade is ontstaan door een zuurstoftekort? Ik vermoed van wel. Uit de overlevering weet ik bijvoorbeeld dat ik na de operatie zo blauw zag als een spijkerbroek (uit die tijd wel te verstaan), en dat ik fysiek problemen had met praten; een probleem wat zich van tijd tot tijd nog wel eens wil voordoen. Of er schade aan de hersenen is ontstaan, zal ik nooit weten. Wat je nu leest op het internet over dit onderwerp, is het heel denkbaar. Aan de andere kant je kunt op basis hiervan geen enkele conclusie trekken
Ik denk dat het in 1963 niet gebruikelijk was om veel aandacht aan revalidatie te besteden in vergelijk met heden. Een ding weet ik zeker; als ik niet was geholpen, had ik nu dit stukje niet kunnen tikken ;)

Roland ( )
afbeelding van Roland
Opa verteld over vroeger

Beste Antonides,

Wat een mooi berichtje! Ik heb het met plezier gelezen. Vooral uw dankbaarheid springt eruit.
Als ik lees met wat voor middelen 50 jaar geleden de hartchirurgen moesten werken... Wat heeft cardiologie een grote ontwikkeling doorgemaakt. De hele medische wereld trouwens. Maar het blijft toch bijzonder hoe er tegenwoordig aan ons motortje gesleuteld kan worden.

Ik hoop dat 'opa' nog heel veel verhaaltjes mag tikken. :)

Hartegroet,
Annemarie (een collega-tikster ;) )

Lotje ( )
afbeelding van Roland
Opa verteld over vroeger

Beste Antonides,

U [jij?] heeft een mooi stukje op papier gezet.
Heel positief en dankbaar voor wat de hartchirurgie vijftig jaar geleden te bieden had.
Heeft u nu nog hartproblemen?

Als u nog meer mooie stukjes gaat plaatsen zal ik ze met veel plezier lezen.
Groetjes van Lotje. :)

antonides77 ( )
afbeelding van Roland
Opa verteld over vroeger
"Lotje" post=17047 schreef:

Beste Antonides,

U [jij?] heeft een mooi stukje op papier gezet.
Heel positief en dankbaar voor wat de hartchirurgie vijftig jaar geleden te bieden had.
Heeft u nu nog hartproblemen?

Als u nog meer mooie stukjes gaat plaatsen zal ik ze met veel plezier lezen.
Groetjes van Lotje. :)

Elke ingreep (toen en nu) was en is heel bijzonder; zeker voor het individu. Ik geloof dat ik wel mag zeggen dat mijn operatie in 1963 best bijzonder was voor meer partijen (waaronder de chirurgen) dan alleen het individu. De overlevingskans was een stuk kleiner dan nu. Overigens heb je daar als kind van 6 niet zoveel notie van. Pas op (veel) latere leeftijd ben ik mij echt gaan interesseren voor dit onderwerp. Vooral het internet, mits met de nodige voorzichtigheid gebruikt, geeft heel veel waardevolle informatie.
Zo snap ik pas sinds een paar weken dat ik de eerste 6 jaar heb kunnen overleven dankzij het gaatje in het hart. Had dat gat er niet gezeten, dan was ik vroegtijdig overleden aan de transpositie. Juist door het gat kwam er toch - ik zeg het even in mijn eigen woorden - zuurstof in mijn bloed. Alleen rond mijn zesde was dat niet meer voldoende. Pas toen werd de afwijking geconstateerd. Ik viel regelmatig flauw, had een te slechte conditie om buiten te kunnen spelen (ja, dat deden we nog in die tijd!) etc.

Na de operatie ben ik gewoon opgegroeid tot wat ik nu ben. Ik kan niet anders dan positief zijn over toen. Maar ik heb die periode van vlak voor de operatie, de periode in het ziekenhuis en kort daarna altijd als zeer waardevol ervaren.

Ik ben niet helemaal vrij van klachten (hartritmestoornissen). Er is echter volgens de deskundigen geen causaal verband te leggen tussen deze klachten en de operatie van toen. En voor mij is dat dan ook zo.

antonides77
afbeelding van antonides77
Offline
Laatst gezien: 7 maanden 1 week geleden
Lid sinds: 10/02/2015 - 08:50
Mijn laatste bericht is

Mijn laatste bericht is inmiddels 3 jaar oud. Toen ik dat bericht schreef was ik nog volop bezig mijn geschiedenis goed in beeld te krijgen. Nu is dat beeld completer en is het noodzakelijk dat de tekst wordt aangepast. Uit onderzoek en bijzonder persoonlijk contact met de behandelend chirurg (Homan van der Heide) blijkt dat ik geen ventrikel septum defect had, maar een ASD. Belangrijker nog is dat - en dat was voor mij groot nieuws - er wel is waar ook sprake was van een transpositie, maar dat dit defect niet in één keer met het andere defect is verholpen binnen de periode van 6 minuten. Eerst werd het gat gesloten, werd de normale bloedsomloop weer op gang geholpen en na een drie kwartier wachten wederom de procedure herhaald en de transpositie verholpen; 2 behandelingen in één operatie. Ik dacht ik meld deze correctie op mijn eigen tekst toch nog even. Blijven nog genoeg vragen over bijvoorbeeld het effect van 6,5 jaar leven met ASD en transpositie en in het bijzonder op mijn ontwikkeling.