3 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
Elisabeth6254
afbeelding van Elisabeth6254
Offline
Laatst gezien: Nooit geleden
Lid sinds: 05/08/2014 - 12:19
leven met een hartpatient

Ik vind het best lastig mijn verhaal hier neer te zetten maar ik zal het proberen in de hoop misschien enige herkenning te vinden en wat tips hoe met h.e.e.a goed om te kunnen gaan.

In dit geval gaat het om de partner die een reparatie van de mitralisklep heeft gehad + een paar bijpasses. Dit was 19 febuarie j.l. Moet erbij zeggen dat hij hiervoor nooit wat dan ook ooit heeft gehad. Ging naar de huisarts omdat hij kortademig was......en toen begon het circus !!!

De operatie,hartrevalidatie en alles daarom heen is fantastisch verlopen. Hij is nu ook alweer aan het werk. Is echter nog wel vaak moe.
Niets aan de hand zou je dus zeggen. Het was een zeer zware, lastige en vermoeiende tijd maar wat ik nu als enorm moeilijk ervaar is het emotionele gebeuren erna. Kan ook te maken hebben met bijwerkingen van medicijnen maar dat vind ik lastig in te schatten.
Hij zit vol met kwaadheid, frustraties, kan om het minste of geringste boos zijn, blijft lang tobben over allerlei zaken. Is erg emotioneel, teleurgesteld , voelt zich in de steek gelaten.

We kunnen redelijk erover praten, maar toch het klinkt afschuwelijk maar ik ervaar het ook allemaal als " niet leuk ", ik heb hier ook niet om gevraagd. Ook mijn leven staat hierdoor op z'n kop.

En dat is nu weer mijn frustratie want ook ik voel me in de steek gelaten en door anderen niet begrepen.

Maar goed, dit wilde ik hier even kwijt want ik krijg toch vaak het idee dat de partners van de "patient "er een beetje bij hangen.

groetjes Elisabeth

Roland
afbeelding van Roland
Offline
Laatst gezien: 2 jaar 8 maanden geleden
Lid sinds: 18/03/2015 - 21:09
Re:leven met een hartpatient

Hallo Elisabeth,

Welkom om het forum. Natuurlijk is het 'niet leuk'. Mag je gerust uitspreken! Als partner van...word je ook meegezogen in een achtbaan van emoties. Ik ben het helemaal met je eens dat de aandacht voor de partner wel eens vergeten wordt. Het draait tenslotte grotendeels om de patiënt. En als je dan weer in wat rustiger vaarwater komt moet de emotionele verwerking gaan beginnen. De automatische piloot gaat uit en je moet de draad weer op gaan pakken. Waarop is je man boos? Op hetgeen hem is overkomen? Teleurstelling in zijn lichaam? Zeker als er nooit gezondheidsproblemen zijn geweest zal zo'n grote ingreep een grote impact hebben. Het is goed dat je er met je man over praat. Lukt het jou ook om over jouw gevoelens te praten? Het is niet verkeerd dat hij zijn boosheid uit maar jij als partner vangt dit waarschijnlijk als eerste op. Het uiten van dergelijke emoties kan op een bepaald moment een positief keerpunt gaan opleveren.

Ik ben zelf hartpatiënt en mijn man kreeg 5 jaar geleden kanker. Als partner sta je min of meer aan de zijlijn. Mijn man is heel rationeel ingesteld, ik ben een gevoelsmens. Dit leidt regelmatig tot onbegrip maar we vullen elkaar ook aan. Tijdens het behandeltraject van mijn man heb ik veel berichtjes gepost op een forum van het KWF als partner van. Voor mij was het een uitlaatklep maar ik steunde hiermee ook lotgenoten van mijn man en hun partner. Juist dit contact, het van me afschrijven, het delen van ervaringen heeft me er doorheen geholpen.

Ik hoop dat je iets aan mijn reactie hebt en dat er meer reacties komen. Dit forum wordt niet alleen gelezen door hartpatiënten maar ook door naasten.

Hartegroet,
Annemarie

Een chronische aandoening

vraagt om chronische humor. 

Elisabeth6254
afbeelding van Elisabeth6254
Offline
Laatst gezien: Nooit geleden
Lid sinds: 05/08/2014 - 12:19
Re:leven met een hartpatient

Hallo Roland,
Bedankt voor je reactie.
Je vroeg waarop mijn partner boos is. Tja dat is vrij divers. Allereerst is hij teleurgesteld in de manier waarop zijn meest directe baas op hem heeft gereageerd. Oftewel, deze heeft helemaal niets van zich laten horen. En dat terwijl hij daar al 36 jaar werkzaam is en er werkelijk ( niet te geloven ) 4 dagen heeft verzuimd.

Daarnaast , heb ik de indruk dat hij ook in religieus opzicht zich in de steek gelaten voelt. Het is moeilijk uit te leggen maar hij voelt zich in dat opzicht niet gesteund. En daarbij is hij toch nog onzeker over zijn lichaam, hij voelt zich niet meer zo "sterk " en dat ervaart hij als een confrontatie.

Persoonlijk vind ik het lastig het er met anderen over te hebben want je hebt het over zaken die voor een ander zo abstract zijn. Ik vind dan ook het emotionele gebeuren vrij ingrijpend.

bedankt in ieder geval voor je reactie, Elisabeth