3 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
michaelb
afbeelding van michaelb
Offline
Laatst gezien: Nooit geleden
Lid sinds: 12/01/2014 - 00:23
hartstilstand: gedrag na ontwaking kunstmatige coma

Beste Zdenka of iemand anders,

Mijn vader heeft 3 dagen geleden een hartstilstand gehad. Hij is 49 jaar. Hij heeft 35 minuten zonder hartslag gelegen en pas in het ziekenhuis kreeg hij weer een hartslag d.m.v. een defibrilator. Ze hebben hem kunstmatig in coma gebracht en zijn lichaam op 33 graden gehouden. Na een dag hebben ze zijn lichaan weer op temperatuur laten komen en zn slaapmedicatie gestopt. Het was tijd om te kijken of hij wakker werd. En dat deed hij gisteren avond. Het begon met alleen ogen te openen en te knippen met zijn ogen. Ook liepen er tranen uit zijn ogen. De dag erna (vandaag) ging ik naar het bezoek uur. Ik was zeer blij om te zien dat hij alles kon bewegen. Hij wist ook nog wie ik was en noemde mijn naam. Ik was zeer blij natuurlijk maar toch had ik super veel vragen omdat het volgende stukje tekst zeer vergelijkbaar is met de situatie van mijn vader.

(Nu ben ik alleen nog maar bang in hoeverre hij weer "normaal" zal wden. Hij kan nog niet praten en trekt soms vreemde gezichten, van de pijn? of omdat ie wil praten wat niet gaat? 
Ik merk wel dat ie me herkend, hij wou niet dat ik wegging en lachte naar me. 
Ik heb zoveel vragen, zijn er mensen die iets soort gelijks hebben meegemaakt en me kunnen vertellen hoe dat afgelopen is.)

Ik heb dus precies dezelfde situatie.

Het lijkt alsof mijn vader continu pijn lijkt te hebben tenminste zo'n gezicht trekt hij dan. Hij maakt rare bewegingen en t lijkt alsof hij me heel veel wil vertellen maar er komt niks uit. Soms zegt hij woorden wat zeer verstaanbaar zijn maar t meestal mompelt hij gewoon een beetje. Hij lacht veel naar mij maar ineenkeer moet hij heel hard huilen alsof hij wil zeggen: haal me toch hier weg dit is verschrikkelijk! Maar een seconde of 7 erna lacht hij weer naar me en lijkt het net een klein kindje om t maar zo te noemen. Hij draait veel met zijn hoofd en t lijkt alsof hij iemand dan zoekt met zijn ogen. Soms vindtie mij dan en dan kijkt hij verbaasd of juist blij. Hij steekt ook zijn tong vaak uit en blaast veel echt zo van pfffff....!!!.

Ik ben natuurlijk allang blij dat ik mijn vader nog heb maar ik vraag me af of dit normaal is of dat dit misschien wel blijvend is. Mijn hele familie zit met vragen en we gaan lettelijk door ups en downs. Is dit normaal bij een ontwaking? Is dit misschien een nasleep van de coma? Hoelang vertoont een patient dit gedrag? hoe ga ikzelf hier mee om?Het is ook heel moeilijk hier iets over te vinden op internet. Ik zou daarom heel graag een reactie willen op mijn bericht.

Mijn dank is groot,

Michael.

banku
afbeelding van banku
Offline
Laatst gezien: Nooit geleden
Lid sinds: 02/05/2014 - 09:20
Re:hartstilstand: gedrag na ontwaking kunstmatige coma

Hoi Michael
Ik wil je laten weten dat ik van horen zeggen dat dit normaal is.ik heb zelf 24 maart vorig jaar 8 keer een hart stilstand gehadt
Ben slapend gehouden op de ic heb stends gehadt
Maar wat me man en kinderen daarna hebben gezegd lijken jou woorden wel.ik als patiënt kan zeggen dat de steun van me gezin te gek was zonder hadt ik het echt niet gered.ik zelf heb gevochten voor alles
Mijn leven is niet meer het zelfde ik ben nu een jaar verder
Ik wens jullie allemaal sterkte en als je wat wil vragen kan ik je proberen antwoord te geven
Groetjes ingrid

Esmaralda
afbeelding van Esmaralda
Offline
Laatst gezien: Nooit geleden
Lid sinds: 12/08/2014 - 21:57
Re:hartstilstand: gedrag na ontwaking kunstmatige coma

Hoi

Ik was 29 dat ik mijn hartstilstand kreeg. Heb zo n 15 min zonder hartslag gelegen. Ze hebben me 3 dagen in slaap gehouden omdat ik alle slangen los trok. Dat ik bijkwam snapte ik er niets van. Wat doe ik in het ziekenhuis? Ik wil naar huis! Ik wist niet wat er gebeurt was. Ik weet er nog steeds niets van. Het praten nadat mijn hart weer werkte, de ambulance ik weet niets. Ik heb op 3 afdelingen gelegen maar van de eerste 2 weet ik niets. Het is als hele kleine vlarden van een droom. Bv de zuster vd eerste afdeling leek op marian weer. Een broeder op de 2e afdeling was een lekker ding. Maar had ik dit gedroomd of was t echt waar? Pas dat ik ze later lopen zag wist ik ik heb het niet gedroomd! Wat betreft je vader. Misschien dat je vader langer nodig heeft om te herstellen ik weet het niet.. De eerste 2 weken was ik de hele tijd aan het herhalen. Maar had t zelf niet door. De 3e week ging t beter. Mijn geheugen is slechter en ik ben niet meer de persoon van voor mijn ongeluk. Maar ik ben er nog wel! Heel veel sterkte met je vader. Ik hoop dat hij snel weer kan praten. Hou je ons op de hoogte?

Groetjes,
Esmaralda