2 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
axeldamming
afbeelding van axeldamming
Offline
Laatst gezien: 4 weken 14 uur geleden
Lid sinds: 22/04/2018 - 15:49
Brugda dec 2017

Ik ben Axel en ben 31 jaar. 28 dec 2017 ben ik buiten bewustzijn geweest en ik ben direct opgenomen nadat de ambulance broeders wat zagen om mijn ecg. Ik blijk dus Brugada type 1 te hebben. Ik heb hier nooit wat van gemerkt dus het was erg schrikken. 2januari is er een ICD geplaatst en al snel mag je naar huis. En daar zit je dan een week later. Ook had ik net een nieuwe baan wat ook nog eens een hoop energie kost. De weken daarna gingen steeds beter maar het wisselt wel sterk. Ik heb nu nog erg vaak last van vermoeidheid en duizeligheid en angst. Als ik ook maar iets voel op mijn borst dan begint de angst weer te komen. Ik probeer dan afleiding te zoeken maar dit kost allemaal een hoop energie waardoor het stress niveau erg oploopt. Als ik thuis ben kom ik meestal weer bij alsof dat een veilige plek is. Ik vraag me af of meer mensen dit herkennen en of iemand tips heeft. De arts zegt dat het allemaal nog moet worden verwerkt in mijn hoofd alleen mag dat van mij wel iets sneller :-(.

Hartgenoten
afbeelding van Hartgenoten
Offline
Laatst gezien: 2 dagen 15 uur geleden
Lid sinds: 26/08/2009 - 10:55
Brugada

Hallo Axel,

 

Ik kan me voorstellen dat het schrikken is als je van het een op het andere moment te horen krijgt dat je problemen hebt met he hart, en zeker op zo'n jonge leeftijd.

Symptomen van het Brugada syndroom treden inderdaad vaak pas op na het 30e levensjaar. Het plaatsen van een icd heeft natuurlijk ook de nodige impact. Alleen al het feit dat je een tijdje niet mag autorijden geeft al een hoop stress. Ook hoor je vaak dat iemand die pas een icd heeft gekregen "zit te wachten" of het apparaatje moet ingrijpen. Mischien helpt het om naar een bijeenkomst voor icd-dragers te gaan, de meeste ziekenhuizen organiseren deze regelmatig.

Het heeft echt een tijd nodig om dat een plaats te geven in je leven. Je geeft al aan dat je je thuis het meest veilig voelt. Komt dat omdat daar iedereen weet wat er met je aan de hand is en weet hoe te reageren als er iets zou gebeuren. Weten ze op je werk wel wat je hebt. Zo nee dan zou ik dit toch wel aangeven. Bij een groot bedrijf kun je altijd contact opnmen met een bhv-er en aangeven wat er kan gebeuren. Is er geen bhv-er dan kun je misschien een naaste collega inschakelen.

 

Sterkte.

 

Anneliese Wijers-Barten

Hartpatiënten Nederland