Uitvreters

Slechts een enkeling is zuiver en voldoet nog aan dit oerprincipe...
Het zijn veelal bedrijven geworden, ondernemingen met soms wel 120 werknemers, waar jaarlijks tientallen miljoenen euro’s binnen komen, waar álles draait om geld en het halen van financiële ‘targets’. 

Waar het managementbegrip ‘professionalisering’ het kernwoord ‘patiënt’ heeft verdrongen, waar de vrijwilliger wordt weggewerkt en duurbetaalde externe advies- en pr-bureaus worden binnengehaald, waar de vlag allang niet meer uitgaat bij een onverwachte geldschenking zoals een erfenis of een donatie. En waar niet op een paar ton meer of minder wordt gekeken. Want directeuren van deze goededoelenfondsen hebben meestal salarissen die, zoals dat heet om de feitelijke schande ervan te verhullen, ’marktconform’ zijn… dus ergens tussen twee en drie ton. Ik heb ze meegemaakt en kom ze nog steeds tegen, de heren directeuren, de bestuurders en interimmanagers – de een nog verhevener dan de ander, die allang vergeten zijn of doelbewust verdrongen hebben dat hun organisaties ooit zijn opgebouwd met de stuivers en dubbeltjes uit collectebussen van goedbedoelende burgers.

„Neem maar, eet maar, drink maar. Geld speelt geen rol!”, glunderde een fondsenwervende nitwit van een voluit gesponsord hoogcholesterolpatiëntenclubje in een iets te opzichtig pak mij toe, toen we aan het diner zouden gaan. Ik ben onmiddellijk opgestapt en heb de contacten met deze uitvreters verbroken nadat meneer de proleet niet werd gewipt.

Neem nu weer de berichten in de media over een tijdelijk directielid van de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie (NPCF). Jaarlijks krijgt deze zwaar verambtelijkte praatgroep 1,8 miljoen euro subsidie van het rijk, plús dit jaar (speciaal aangevraagd en nota bene probleemloos toegekend door het ministerie) 230.000 euro om een interim-manager te betalen voor zijn bezigheden daar. Werkelijk grof schandaal. ,,Jullie zijn mesjogge dat je sponsoring principieel afwijst”, zei laatst veelzeggend een arrogant grijnzende directeur van zo’n zogenaamd aimabel groot gezondheidsfonds tegen één van de laatst overgebleven écht charitatieve patiëntenclubs.
Het begrip liefdadigheid wordt in kringen van de meeste ‘goededoelenfondsen’ en het zelfuitgeroepen patiëntenbelang tegenwoordig gelijkgesteld aan spruitjesgeur.

Toch bestaan ze gelukkig nog: mensen die met overtuiging en vanuit hun hart geven of met collectebussen door weer en wind langs de deur gaan. Zíj zijn de échte vertegenwoordigers van de liefdadigheid!
Jammer alleen dat een deel van hun passievolle inzet zo schandelijk wordt misbruikt.

Deze column van René Steenhorst verscheen 16 juni jl. in dagblad De Telegraaf.