Dotternaïef

Hij tuinde naïef in hun slim georganiseerde opzetje, zij feliciteerden elkaar gniffelend en schouderkloppend. Hij negeerde goedbedoelende critici, en zit nu met het schaamrood op de ministeriële kaken. Zijne Excellentie is immers zwaar in de maling genomen, beduveld, bedonderd, belazerd.

Wat is er aan de hand?

In juli 2007 maakte Klink bekend het aantal ziekenhuizen waar gedotterd mag worden zo snel mogelijk te willen uitbreiden. Op advies van dit clubje manipulanten dat onder één hoedje speelde met een door Klinks eigen ministerie ingehuurd marketing- en adviesbureau. Op dat moment was deze hartbehandeling, waarbij kort gezegd dichtslibbende hartaderen weer worden geopend, uitsluitend mogelijk in 19 ziekenhuizen. Klinks voornemen betekende dat deze hartbehandeling niet langer voorbehouden bleef aan gespecialiseerde, gecertificeerde hartcentra met een chirurgische achtervang in geval van calamiteiten.

Maar nu, amper twee jaar later, klinkt het volgende overtuigende geluid, afkomstig van de Utrechtse klinisch epidemioloog prof. dr. Yolanda van der Graaf in het jongste Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde: „Er zijn te veel dottercentra. De ziekenhuizen en cardiologen hebben zich veel te rijk gerekend en het vertrouwen van de minister beschaamd. Kennelijk had hij (Klink) op een volwassen beroepsgroep gerekend en niet op ziekenhuisbestuurders en dottercardiologen die hun eigen belangen heel wat zwaarder laten wegen dan die van patiënten.”

Die zit!

Een commissie van de Gezondheidsraad was tegen die dotteruitbreiding en zei te vrezen „dat er te veel dottercentra komen, elk met te lage aantallen patiënten waardoor specialisten hun vaardigheid in het dotteren onvoldoende op peil kunnen houden”. Zó dacht ook de belangenorganisatie voor hart- en vaatzieken, Stichting Hartpatiënten Nederland.
De minister, socioloog en rechtsgeleerde van huis uit en niet afkomstig uit de volksgezondheid, is een hardwerkende erudiete bestuurder met nette, goede bedoelingen. Maar ook iemand die er een handje van heeft zich volledig te laten leiden door niet-objectieve ambtenaren en veronderstelde experts met dubbele agenda’s. Hij tuint in vallen en maakt soms naïeve keuzen. Dat kan leiden tot missers. Zoals nu.

Deze column van René Steenhorst verscheen 8 september jl. in dagblad De Telegraaf.