Jan van Overveld

Donateurs van Hartpatiënten Nederland kennen mij ongetwijfeld van onze uitgaven, waar ik altijd op een vaste plek mijn column schrijf. Voor degenen die mij niet kennen en iets meer van mij willen weten, heb ik hier iets over mijzelf geschreven.

Voorzitter
Officieel ben ik vanaf januari 1988 voorzitter. Ik ben bij onze stichting betrokken geraakt doordat mijn vader (Piet van Overveld, op 54 jarige leeftijd overleden in 1987) op hele jonge leeftijd door een hartinfarct werd getroffen. Er volgde een niet te verteren conflict met zijn werkgever (destijds Brocacef, u weet wel: medicijnen voor hartpatiënten!). Bij Brocacef had men geen plaats voor hartpatiënten: die werden botweg buitenspel en bij het vuilnis gezet. Door de onbeschofte wijze waarop hij door zijn werkgever behandeld werd, volgde het ene hartinfarct op het andere tot een zware 10 uur durende openhartoperatie levensreddend bleek. Hij voelde zich door Brocacef belazerd en kwam zodoende bij de toenmalige Nederlandse  Hartpatiënten Vereniging terecht.

Hartpatienten Vereninging
De Hartpatiëntenvereniging nam het als enige organisatie in Nederland voor hem op en vocht tegen dit soort wantoestanden. Toen de zaak aan het rollen kwam, de media er bol van stonden en de toegangspoorten van de firma Brocacef door hartpatiënten geblokkeerd werden, overleed helaas de oprichter en voorzitter van de vereniging: Henk Fievet.
Door zijn overlijden werd mijn vader benoemd tot voorzitter en kon de zaak Brocacef niet meer aanhangig gemaakt worden. De Hartpatiëntenvereniging kwam op voor hartpatiënten in nood en kon dat natuurlijk niet voor de eigen voorzitter.
Onder zijn voorzitterschap (1977 – 1987) groeide de Vereniging uit tot de grootste patiëntenbelangenorganisatie in Nederland en werden dankzij de wereldbekende luchtbruggen vele levens gered. Ik groeide met de Vereniging (en dus hartpatiënten) op. In het jaar dat vooraf ging aan het overlijden van mijn vader, overleden meerdere bestuursleden van de inmiddels tot Stichting Nederlandse Hartpatiënten omgedoopte organisatie.

Diep dal
Na het overlijden van mijn vader ging de Stichting door een diep dal. Zijn opvolger, Leo Backers, overleed enkele maanden na mijn vader en het voortbestaan van de Stichting dreigde in het geding te komen. Vaak werd een beroep op mij gedaan, mede doordat ik tijdens de laatste levensfase van mijn vader reeds vele zaken geregeld had.
In het najaar van 1987 vroeg men mij officieel of ik voorzitter wilde worden, niemand was bereid de kar te trekken en eigenlijk voelde ik er niet zo héél veel voor omdat ik een eigen bedrijf runde. Echter een dusdanig krachtig uitgegroeide organisatie mocht in mijn ogen niet verloren gaan. Met dat doel hadden zowel de oprichter alsmede mijn vader natuurlijk niet alle tijd, geld en energie in de Stichting gestoken. Opheffen: dat mocht zeker niet gebeuren, dus werd ik op 1 januari 1988 voorzitter.
Het zal een ieder duidelijk zijn dat ik mij nog altijd met evenveel enthousiasme en vol overgave inzet voor Hartpatiënten in Nederland en daarbuiten.

Slagvaardig
Hartpatiënten Nederland heeft korte lijnen en vergadert uitsluitend wanneer het nodig is. We zijn bijzonder krachtig, juist door de slagvaardige wijze waarop wij overleggen met elkaar en met adviseurs. Allen uit hetzelfde hout gesneden: zonder belangen te behoeven behartigen van bijvoorbeeld artsen, overheden, politieke partijen en bovenal de farmaceutische industrie niet te hoeven dienen. Wij zijn volstrekt zelfstandig en onpartijdig. Dat heeft slechts één enkele negatieve bijwerking: we zijn niet rijk en hebben zeer beperkte middelen. Maar ons bestaansrecht wordt bepaald door u.
Ook dat is onze kracht en: Zó kan het ook…….!
Natuurlijk heb ik een kritische kijk op onze maatschappij en in het bijzonder natuurlijk op de gezondheidszorg. Ik vrees dat een sterke patiëntenorganisatie helaas onmisbaar zal blijven. In ons 37-jarig bestaan hebben wij velen tot steun kunnen zijn.
Ik hoop dat ik er nog lang mee door kan gaan.
Het helpen van Hartpatiënten beschouwen wij als onze voornaamste taak.

Prive
Over mijn privé-leven kan ik u vertellen dat ik gelukkig getrouwd ben en dat wij 4 kinderen in de leeftijd van 19 tot 26 jaar hebben. Inmiddels mag ik ook nog 2 leuke schoondochters en 2 leuke schoonzonen tot ons gezin rekenen. Op die manier zijn we uitgegroeid tot een groot, maar vooral gevarieerd gezelschap: hartstikke leuk. Mijn vrouw Cris en ik denken mede daardoor jong, alert en vooral bij de tijd te blijven. Wij hebben zeker geen reden tot klagen, maar het leven kent natuurlijk zijn ups en downs in alle facetten. Maar ik ben er volstrekt van overtuigd dat het leven zo behoort te zijn. Vrije tijd heb ik, gezien de aard van mijn werkzaamheden en verantwoordelijkheden, vanzelfsprekend niet erg veel en breng ik het liefst in alle rust samen met mijn vrouw door. Maar ik ben en blijf altijd bereikbaar voor onze kinderen, mijn moeder en uiteraard voor Hartpatiënten Nederland.