Hoi Jolanda,
Fijn te horen dat het hartstikke goed met je gaat. Uit ervaring weet ik dat je nu wel moet doen wat je nog graag wilt doen!! Schuif het niet op de lange baan.
Mijn man werd in 1997 ziek op 28 jarige leeftijd. Hij werkte als broodbakker, zwaar lichamelijk werk en veelal 's nachts. 6 weken lang 6 dagen werken. Hij kon 's nachts niet meer slapen. Ging midden in de nacht het huis uit om te gaan wandelen
Huisarts dacht aan hyperventilatie. Dit was ook wel zo, maar niet de echte diagnose. Op 15 augustus 1997 zijn we weer naar onze huisarts gegaan, want de volgende dag zouden we op vakantie gaan. Als Hans de trap op liep stond hij boven te hijgen als een hele oude kerel. Bij de huisarts aangekomen gaf ik aan dat zijn hartslag zo snel ging dat ik hem niet kon tellen. In het kort snel naar het ziekenhuis WZA Assen, onderzoeken, hartbewaking zodra er plek vrij was in het UMCG Groningen overgeplaatst daar naartoe. Uiteindelijk werd er een diagnose gesteld: dilaterende cardiomyopathie. Er is ons toen te kennen gegegeven dat hij met zijn hart nog 1 a 2 jaar te leven had. Met nieuwe medicijnen en zijn conditie opbouwen is hij niet op de lijst geplaatst (kon wel hij was er slecht genoeg voor), maar hij voelde zich wel goed.
In '98 of '99 nog in het ziekenhuis gelegen wegens een medicijnvergiftiging. Ik voelde hem thuis wegglijden heel traag antwoord geven op vragen. Mijn huisarts op haar huisadres gebeld (wat natuurlijk niet de bedoeling is), omdat de dienstdoende huisarts niet langs wilde komen. Zij heeft gelijk alles in werking gezet en haar man ook huisarts in een ander gebied is bij ons langs gekomen. Hij heeft ons direct doorgestuurd naar het ziekenhuis en heeft met spoed ervoor gezorgd dat de bloeduitslagen weer bij hun binnen kwamen. Daarop heeft mijn eigen huisarts mij gebeld en gezegd dat ik even moest gaan zitten. Ik moest direct met Hans naar de SEH, omdat het kaliumgehalte veel te hoog was. Ik had hem niet nog een nacht in huis moeten houden, zoals de dienstdoende huisarts wilde (ga maandag maar naar je eigen huisarts) anders was Hans in een coma geraakt waar hij waarschijnlijk niet meer uit was gekomen.
Dat is gelukkig allemaal weer goed gekomen. Hij is vanaf 1999 weer voor 20 uur aan het werk gegaan bij zijn werkgever. Tot 2 juni 2008. Het ging gewoon niet meer. Zijn conditie ging achteruit en de cardioloog gaf nu het definitieve antwoord NIET meer werken. Dus de ziektewet weer in. Vorig jaar is een ICD geplaatst. Meer uit voorzorg, want Hans heeft gelukkig nog geen hartritmestoornis gehad. In februari en maart 2010 is de screening gedaan. Op 25 maart 2010 hebben ze hem op de lijst gezet. Nu wachten we nog op een eventuele steunhart. Utrecht is er op dit moment geen voorstander van, omdat de rechterkant van Hans z'n hart nu ook slecht is geworden. Aanstaande vrijdag wordt er weer een echo gemaakt en aan de hand daarvan volgt er een definitief antwoord. Voor ons dus spannende tijden, maar het is ook een hele poos goed gegaan. Vandaar dat ik jou wilde meegeven geniet van elk moment en als je kan ga de dingen doen die je nog graag wilt doen.
Groet'n Reina
Fijn te horen dat het hartstikke goed met je gaat. Uit ervaring weet ik dat je nu wel moet doen wat je nog graag wilt doen!! Schuif het niet op de lange baan.
Mijn man werd in 1997 ziek op 28 jarige leeftijd. Hij werkte als broodbakker, zwaar lichamelijk werk en veelal 's nachts. 6 weken lang 6 dagen werken. Hij kon 's nachts niet meer slapen. Ging midden in de nacht het huis uit om te gaan wandelen
Huisarts dacht aan hyperventilatie. Dit was ook wel zo, maar niet de echte diagnose. Op 15 augustus 1997 zijn we weer naar onze huisarts gegaan, want de volgende dag zouden we op vakantie gaan. Als Hans de trap op liep stond hij boven te hijgen als een hele oude kerel. Bij de huisarts aangekomen gaf ik aan dat zijn hartslag zo snel ging dat ik hem niet kon tellen. In het kort snel naar het ziekenhuis WZA Assen, onderzoeken, hartbewaking zodra er plek vrij was in het UMCG Groningen overgeplaatst daar naartoe. Uiteindelijk werd er een diagnose gesteld: dilaterende cardiomyopathie. Er is ons toen te kennen gegegeven dat hij met zijn hart nog 1 a 2 jaar te leven had. Met nieuwe medicijnen en zijn conditie opbouwen is hij niet op de lijst geplaatst (kon wel hij was er slecht genoeg voor), maar hij voelde zich wel goed.
In '98 of '99 nog in het ziekenhuis gelegen wegens een medicijnvergiftiging. Ik voelde hem thuis wegglijden heel traag antwoord geven op vragen. Mijn huisarts op haar huisadres gebeld (wat natuurlijk niet de bedoeling is), omdat de dienstdoende huisarts niet langs wilde komen. Zij heeft gelijk alles in werking gezet en haar man ook huisarts in een ander gebied is bij ons langs gekomen. Hij heeft ons direct doorgestuurd naar het ziekenhuis en heeft met spoed ervoor gezorgd dat de bloeduitslagen weer bij hun binnen kwamen. Daarop heeft mijn eigen huisarts mij gebeld en gezegd dat ik even moest gaan zitten. Ik moest direct met Hans naar de SEH, omdat het kaliumgehalte veel te hoog was. Ik had hem niet nog een nacht in huis moeten houden, zoals de dienstdoende huisarts wilde (ga maandag maar naar je eigen huisarts) anders was Hans in een coma geraakt waar hij waarschijnlijk niet meer uit was gekomen.
Dat is gelukkig allemaal weer goed gekomen. Hij is vanaf 1999 weer voor 20 uur aan het werk gegaan bij zijn werkgever. Tot 2 juni 2008. Het ging gewoon niet meer. Zijn conditie ging achteruit en de cardioloog gaf nu het definitieve antwoord NIET meer werken. Dus de ziektewet weer in. Vorig jaar is een ICD geplaatst. Meer uit voorzorg, want Hans heeft gelukkig nog geen hartritmestoornis gehad. In februari en maart 2010 is de screening gedaan. Op 25 maart 2010 hebben ze hem op de lijst gezet. Nu wachten we nog op een eventuele steunhart. Utrecht is er op dit moment geen voorstander van, omdat de rechterkant van Hans z'n hart nu ook slecht is geworden. Aanstaande vrijdag wordt er weer een echo gemaakt en aan de hand daarvan volgt er een definitief antwoord. Voor ons dus spannende tijden, maar het is ook een hele poos goed gegaan. Vandaar dat ik jou wilde meegeven geniet van elk moment en als je kan ga de dingen doen die je nog graag wilt doen.
Groet'n Reina
