Hartverhalen op hartpatiënten

2010 00:15 profiel janintgroen

Vorige week maakte een ervaring mee die een flinke impact had op mij en mijn gezin.

Dit jaar ben ik zeven keren met de ambulance naar de eerste harthulp afdeling in Tilburg. Zo ook vorige week........
Maar deze keer betrof het niet het hart maar een Tia. Een stukje plack was losgeraak en naar de hersenen geschoten. Ikzelf weet er niets meer van omdat ik buiten bewustzijjn was.

Eenmaal bijgekomen in het ziekenhui vroeg een arts me na te denken om een verklaring te ondertekenen wat ze moesten doen als ik weer binnengebracht werd. "Uw hart is slecht en de risico's dat er iets gebeurd waardoor U als een kastplantje verder moet leven wordt steeds groter", zo luidde de boodschap.

De vraag was of ik bij de volgende ziekenhuisopname als het hart weer eens weigerde gereanimeerd wilde worden en wat ze moesten doen bij een herseninfarct. "Wilt U een kasplantje worden, dan doen we ales om U in leven te houden, of moeten we niets doen?, was de vraag.

Hoe langer ik nadenk over deze vraag hoe moeilijker de beslissing is. Als je buiten bewust zijn bent weet je niet wat je kansen zijn. Komend weekend wil ik deze materie bespreken met mijn dochters, want ik kom er zelf niet uit. Ik vraag me af of er meerdere mensen voor dit delemma (hebben) (ge)staan.

Groeten,

Jan

Toevoegen

Commentaar (3)

|05/11/2010 - 15:11 Snoopy

Ik heb zelf niet voor een dergelijke beslissing gestaan, maar ik wil je wel heel veel sterkte toewensen bij het nemen van een dergelijk ingrijpend besluit, inderdaad iets om eerst goed te overleggen met je familie.
Ook voor hen moet het uitermate moeilijk zijn om zich bij wat voor beslissing dan ook neer te leggen.
Ga je voor niet meer reanimeren met de zeer grote kans om het niet te overleven of ga je voor wel reanimeren met daar bij het vooruitzicht op, ja op wat???
Nogmaals heel veel sterkte.
- 0
- 0
Quote

|05/11/2010 - 18:11 Tolletje

Hallo die Jan.

Ja, je snapt het al ook mij is die vraag gesteld en mijn antwoord was meteen, nooit een kasplantje en nooit een verpleeghuis.
Het is zo moeilijk om je te verplaatsen in een ander zijn situatie, ik kan me voorstellen, dat het je is overvallen en misschien is het met het bezitten van kinderen anders, maar heb verschillende voorbeelden om mij heen gezien, van mensen die totaal afhankelijk werden, of een heel ander karakter kregen, dat het voor de naasten een lijdensweg werd.
Maar prachtig, dat ze in het ziekenhuis al vooruitdenken en jou de vraag stelden.
Het is voor jou nu weer een nieuwe fase en die zal niet makkelijk zijn en natuurlijk moet je er met je naasten er over hebben, maar vergeet dan niet de nadelen van het in leven houden
mee te nemen. Wens je heel veel sterkte en hoop toch, dat je nog lang hier mag schrijven.

Een hartengroet van Geertje
- 0
- 0
Quote