Hallo allemaal, ik ben Cynthia, 41 jaar oud en ben nieuw op dit forum
.
Dit is mijn verhaal:
In 1998 ben ik bevallen van mijn tweeling, hierbij had ik zoveel bloed verloren dat een bloedtransfusie noodzakelijk was. Nog aan het bijkomen hiervan ben ik 5 weken hierna op een ochtend zo in elkaar gezakt met weer zeer hevige bloedingen.Dit keer was het zo hevig dat ik zowel 3 zakken bloed als bloedplasma nodig had. Mijn hartslag was hierbij zo laag en traag dat de artsen dachten dat het apparaat kapot was. Na een zware periode met veel stress in de relationele sfeer begon ik last te krijgen van hartkloppingen en schildklierproblemen, de hartkloppingen gingen over in zeer verschillende hartritmestoornissen. Het heeft uiteindelijk jaren geduurd voordat de cardioloog ontdekte wat ik had, er werd mij zelfs een keer telefonisch meegedeeld dat het hyperventilatie was! Waarop ik haarfijn uitgelegd heb dat ik wel wist wat hyperventilatie was omdat ik daar wel eens last van gehad had, maar dat dit toch echt heel iets anders was.
Het kon niet gevangen worden op holters, maar is uiteindelijk zichtbaar geworden met een geïmplanteerde chip die ik zelf kon activeren als ik mijn klachten had, vervolgens werd het uitgelezen in het ziekenhuis.
Het gevolg van de ritmestoornissen was dat ik steeds minder kon en durfde. Ik durfde niet meer weg zonder telefoon en op een gegeven moment kon ik de trap niet meer op enz en uiteindelijk zelfs niet meer lopen. Ik voelde me een oude vrouw op mn 32e. Mijn bed stond in de kamer en mijn ouders waren tijdelijk bij mij ingetrokken, want ik stond er toen inmiddels alleen voor met 3 jonge kinderen.
Uiteindelijk werd door de cardioloog besloten dat ik een pacemaker zou krijgen, maar met 1 elektrode alleen in de hartboezem omdat ik nog zo jong was en anders mijn hartklep al zo vroeg kapot zou zijn.
Het was DE dag in 2003 en ik zal die dag nooit vergeten. Thuis heb ik het nog heel moeilijk gehad, ik moest afscheid nemen van mijn kinderen en daar had ik heel veel moeite mee.
Eenmaal in het ziekenhuis ben ik jubelend de operatiezaal ingegaan, ik had een valiumtablet gekregen om rustig te zijn, maar ik was in een hoera-stemming. De verpleegkundige zei dat als ze niet beter zou weten ze gedacht zou hebben dat ik naar een feestje ging. Maar voor mij was het ook een feestje, ik was zo vreselijk blij dat er eindelijk iets aan gedaan werd.
Na de pacemakerimplantatie moest ik wel even revalideren, wilde alles weer veel te snel maar alles ging toch vrij snel weer goed. In de loop der jaren kreeg ik helaas weer meer last van ritmestoornissen waardoor ik in 2008 mijn 2e pacemaker gekregen heb, ditmaal tóch met de 2e elektrode door de hartklep in de hartkamer.
Hierdoor weet ik dat ik over een jaar of 4 aan de beurt zal zijn voor een hartkleptransplantatie en daar zie ik wel heel erg tegenop.
Nu probeer ik zoveel mogelijk te genieten, heb af en toe wel eens last vooral als ik vermoeid ben maar ik kan eigenlijk alles weer, ik loop, ik fiets, ik heb zelfs in 2006 nog een mooie gezonde zoon gekregen en dat was nog geen makkie met zn 60 cm en 11 pond!
!
