Het is inmiddels zes weken geleden dat er met succes een pacemaker bij mij is geinplanteerd. Ik heb wat problemen ervaren rond de heftige pijn die zich voordeed een paar weken erna. En het ging niet eens zo zeer om de pijn, maar meer om of het wel normaal was wat ik voelde.Gelukkig hoorde ik van diverse hartgenoten dat ze dezelfde ervaringen hebben gehad en inderdaad het ging over. Het is fijn om medegenoten te horen over hun ervaringen. Mijn dank daarvoor.
Meer en meer heb ik de p.m. niet meer in de gaten. Ik voel me beter, warmer dus en minder snel moe, en als ik moe ben dan is een half uurtje bijtanken voldoende. Wel is het slechter gesteld met mijn conditie sinds de p.m.er is. Het is net alsof m'n hart niet meer bij mijn lijf past. Ook zijn er nog wat technische probleempjes geweest zoals pijn en benauwdheid bij het doormeten van de p.m. Dit gebeurd iedere dag om de zelfde tijd. Dit is bijgesteld en hoewel ik het nog steeds voel is daar nu mee te leven. Alleen sinds vorige week, ik was aan het werk, kreeg ik een druk op de borst, hartkloppingen, onrustig dus. Ik ben naar huis gegaan omdat ik dacht dat ik me te druk had gemaakt. Gek dat ik gelijk denk dat ik iets niet goed heb gedaan, want ik ben me zeer bewust van mijn beperking en ik let goed op de boodschapjes die mij lichaam me geeft. En tot dan toe ging het goed en had ik geen reden om dingen aan te passen. De twee dagen erna heb ik alleen maar veel geslapen.De arts kon niets vinden. Hartslag goed, bloedruk ook geen vocht vasthouden enz. Het ging echt beroerd. Ik kon een paar dagen niet mijn dagelijkse wandelingen doen. Ik fiets nu wat op de hometrainer en loop een rondje om het huis. Dan heb ik het over 10 min. maximaal, terwijl een uur wandelen geen probleem was. Dus wat is er aan de hand. Ik heb het eerder gehad, maar toen was ik aan het rommelen met medicijnen. Wie heeft net als ik ervaren dat na de implantatie de conditie zoveel slechter lijkt. Ik ben een echte beweger hoewel dat door mijn beperking wel aangepast is, maar vele gezonde mensen die niets aan hun conditie doen, houden mij niet bij. En dan nu die benauwdheid. Wie herkend dit?
