Update na bypass 21/06/2011 20:48 profiel poespas

Zoals te lezen valt in mijn overige hartverhalen, heb ik vandaag precies 4 maanden geleden een bypass operatie ondergaan. Ik kreeg meteen daarna wat vervelende complicaties zoals een luchtweginfectie, pericarditis en hepatitis (leverontsteking als gevolg van Diclofenac gebruik) Intussen ben ik klaar met de hartrevalidatie en ben ik zelf weer gaan spinnen in de sportschool. Ik doe dit nu sinds een week of drie en merk nu echt dat mijn conditie zienderogen vooruit gaat. Ik vind het heel frustrerend dat ik snel buiten adem ben bij traplopen, maar ook als ik op mijn eigen tempo loop. Het spinnen is ontzettend zwaar, maar hoe heerlijk is het dat ik voor het eerst sinds jaren zonder pijn kan trainen! In plaats van pijn in mijn borst, heb ik nu pijn in mijn benen van de verzuurde spieren, die compleet waren verdwenen na het vele gewichtsverlies na de operatie. Mijn hart hebben ze goed gefikst daar heb ik totaal geen last meer van. Alleen voelt het operatiegebied soms nog wat geirriteerd aan, maar dat is een kwestie van tijd. Ik doe ook een beetje krachttraining, zodat ook die spieren weer wat sterker worden. Eigenlijk doe ik alles gewoon weer. Op 4 april zat ik alweer op de motor en reed ik 200 km. Mijn zoons moesten me wel uit mijn leren pak trekken, want zelf uittrekken deed een beetje pijn. Vorige week ben ik samen met mijn man (hij op zijn eigen motor) naar de Eifel in Duitsland geweest en heb daar ook heerlijk gereden. In totaal ruim 1300 km dat weekend en dit ging allemaal probleemloos. De arbo arts wil dat ik de werkhervatting rustig opbouw, vandaar dat ik nu nog maar 2 keer per week 3 uurtjes werk. Als het aan mij lag, was ik allang weer volledig aan het werk, maar misschien is het maar beter dat ik soms een beetje word afgeremd. Ik krijg in elk geval alle kansen om aan mijn herstel te werken, maar ben heus niet de hele dag keihard aan het trainen hoor. Als ik moe ben (en dat ben ik soms gewoon ook nog wel een beetje) ga ik lekker languit een uurtje op de bank of heel soms een uurtje naar bed.
Wat ik me heel goed realiseer is dat ik nog betrekkelijk jong ben en waar ik ook zeer goed van ben doordrongen, is dat mijn hart normaal functioneert en niet of nauwelijks echt beschadigd is. Ik ben niet bang en ook niet emotioneel beschadigd door het hele gebeuren, waardoor ik voor mijn gevoel onbelemmerd mijn gang kan gaan, eigenlijk bijna alsof er niets gebeurd is! Ik hoop dat ik met mijn verhalen een bijdrage kan leveren aan iemands herstel of zelfs kan geruststellen als diegene nog een operatie moet ondergaan. Dat laatste ging dan niet helemaal zoals gepland, maar ik ben het levende voorbeeld van hoe flexibel het menselijk lichaam is en hoe snel je weer uit dat dal kunt klimmen, ook al was het heel diep.