Hartverhalen op hartpatiënten
TERUGBLIK OP DE LAATSTE 15 JAAR 13/01/2011 18:13 profiel Wim de Jong
Het begon met een ernstig herseninfarct op 6-2-1996. Ik was toen 49 jaar oud.
Echt heel ernstig. Ik was verlamd, Kon op dat moment niet meer spreken en niet bewegen.
Wel denken. Ik dacht aan mijn 2 kinderen op de HBO en MBO. Aan mijn vrouw. Hoe moest dit nu ? Ik was bang dat ik dood zou gaan.
Na een periode in het ziekenhuis vocht ik voor een beetje menswaardig bestaan, met o.a.
Fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, een neuropsycholoog, maatschappelijk werk en een cardioloog.
Na ong. 1 jaar kwam ik toch weer redelijk goed uit het proces, Wel wat gehavend. Met name rechts was ik gehandicapt. Ook mijn korte geheugen liet me in de steek.
Ook werd duidelijk dat mijn hart hierdoor progressief achteruitging. Zo erg dat ik in overleg met een nieuwe cardioloog besloot dat ik zou trachten om te trachten om voor harttransplantatie in aanmerking te komen
Na 2,5 jaar op de wachtlijst te hebben gestaan werd op 7-1-2003 een “nieuw” hart bij mij ingebracht.
Terugkijkend op deze periode kijk ik met grote voldoening terug op deze periode.
Mijn dochter woont samen en heeft 18 maanden geleden een eeneiige tweeling (2 jongens) gekregen; Mijn zoon heeft een “wereldbaan” en reist de hele wereld over. Mijn vrouw is gelukkig.
En ik ? Ik ben ontzettend gelukkig dat ik nog OPA geworden ben. Dat ik alle verhalen van mijn zoon mag meemaken. Dat mijn leven een nieuwe dimensie gekregen heeft als ik uit het raam kijk. Dat ik weer nieuwe bijbanen gekregen heb.
En dat allemaal in mijn “reservetijd” Natuurlijk ook dank zij de nabestaanden van mijn
hart-donor. Het leven is heerlijk ! Zalig en gelukkig 2011 !!!
Wim de Jong.
Echt heel ernstig. Ik was verlamd, Kon op dat moment niet meer spreken en niet bewegen.
Wel denken. Ik dacht aan mijn 2 kinderen op de HBO en MBO. Aan mijn vrouw. Hoe moest dit nu ? Ik was bang dat ik dood zou gaan.
Na een periode in het ziekenhuis vocht ik voor een beetje menswaardig bestaan, met o.a.
Fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, een neuropsycholoog, maatschappelijk werk en een cardioloog.
Na ong. 1 jaar kwam ik toch weer redelijk goed uit het proces, Wel wat gehavend. Met name rechts was ik gehandicapt. Ook mijn korte geheugen liet me in de steek.
Ook werd duidelijk dat mijn hart hierdoor progressief achteruitging. Zo erg dat ik in overleg met een nieuwe cardioloog besloot dat ik zou trachten om te trachten om voor harttransplantatie in aanmerking te komen
Na 2,5 jaar op de wachtlijst te hebben gestaan werd op 7-1-2003 een “nieuw” hart bij mij ingebracht.
Terugkijkend op deze periode kijk ik met grote voldoening terug op deze periode.
Mijn dochter woont samen en heeft 18 maanden geleden een eeneiige tweeling (2 jongens) gekregen; Mijn zoon heeft een “wereldbaan” en reist de hele wereld over. Mijn vrouw is gelukkig.
En ik ? Ik ben ontzettend gelukkig dat ik nog OPA geworden ben. Dat ik alle verhalen van mijn zoon mag meemaken. Dat mijn leven een nieuwe dimensie gekregen heeft als ik uit het raam kijk. Dat ik weer nieuwe bijbanen gekregen heb.
En dat allemaal in mijn “reservetijd” Natuurlijk ook dank zij de nabestaanden van mijn
hart-donor. Het leven is heerlijk ! Zalig en gelukkig 2011 !!!
Wim de Jong.
Commentaar (2)
-
|14/01/2011 - 12:01 Elsje
-
|14/01/2011 - 18:01 cesarina
Hallo Wim
Sluit mij helemaal aan bij de woorden van Elsje.
Wat fijn en geniet ook van je kleinkinderen Opa....
Heel veel groetjes
Cesarina
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Ik blijf het elke keer weer bijzonder vinden hoe mensen met een donorhart en tweede kans krijgen. Fantastisch dat het kan, met dank inderdaad aan de donoren! Wat geweldig dat mensen zo'n formulier invullen, en op deze manier een ander nog een kans op een mooi leven bieden waar het voor hen ophoudt.
Geweldig ook om te lezen hoe je elke dag weer hiervan kunt genieten! Ik wens je nog heel veel mooie jaren toe!
Groetjes, Elsje.