Hartverhalen op hartpatiënten

terug uit de dood 01/07/2011 10:47 profiel margotP

avatar
Dag allemaal, ik ben Margot, 45 jaar oud en ben nieuw hier op het forum.
Hierbij mijn verhaal:
Eind april kreeg ik pijn in mijn schouder. Toen de pijn twee weken later zo erg werd dat ik niet kon slapen, ben ik naar de dokter gegaan. Omdat hij niets kon ontdekken kreeg ik tramadol voorgeschreven, een sterke pijnstiller. Het weekend daarop werd de pijn ondanks de tramadol zo erg, dat ik de huisartsenpost bij het ziekenhuis gebeld heb. Daar kreeg ik door de huisarts morphine voorgeschreven. Op weg naar de ziekenhuisapotheek ben ik voorover op de grond gevallen, geen hartslag meer. Mijn man (die gelukkig bij mij was) heeft de moeilijkste keus van zijn leven gemaakt en heeft mij alleen laten liggen om binnen in het ziekenhuis hulp te halen. Binnen drie minuten was er een crashteam ter plaatse en ben ik gereanimeerd. Daarna met spoed in een ambulance naar Zwolle waar ik gedotterd en gekoeld ben. Ik had een hartinfarct en een hartaanval gehad.
Inmiddels ben ik bijna 7 weken verder en heb goede hoop op volledig herstel. Ik weet alleen de precieze oorzaak nog niet en dat maakt dat ik toch af en toe angstig ben dat ik het weer krijg. Verder besef ik nog niet helemaal wat het inhoudt om voor de rest van je leven hartpatient te zijn.
De huisartsen die een verkeerde inschatting hebben gemaakt, vinden dat beiden heel erg. Ik vind het zelf wel begrijpelijk dat een huisarts bij een relatief jonge vrouw met schouderpijn niet meteen denkt aan hartziekte. Wel denk ik dat artsen er meer alert op zouden moeten worden gemaakt dat hartkwalen kennelijk steeds meer voorkomen bij vrouwen.
Commentaar (6)
  • rode
    Toen ik je verhaal las, kwam bij mij januari 2010 weer in volle hevigheid terug. Ik kreeg een hartstilstand in een nog stilstaande trein. Gelukkig waren mensen om mij heen die wisten wat ze moesten. Het is met mij goed afgelopen.Gelukkig voor jou en je man was het bij een ziekenhuis en hij deed wat moest, hulp halen. Gelukkig heb je er geen nadelige gevolgen aan over gehouden, behalve dat je nu "hartpatient" bent. En dat moet tijd hebben om daaraan te wennen en de angst dat het weer gebeurt, blijft jullie nog wel even achtervolgen. Bij ons gebeurt het nog regelmatig en dat na bijna 1½ jaar. En wat je huisarts betreft, een pittig gesprek kan wel nuttig zijn. Ik wens jullie veel sterkte met het verwerken.
    hartelijke groet, Ali
  • margotP
    Hoi Ali
    Dank je wel voor je reactie. Ik lees bij jou profiel dat jij al behoorlijk wat hebt meegemaakt op hartgebied. Het ontroerde me dan ook om je hobby te lezen: genieten van het leven.
    Dat is het mooie aan mijn infarct en hartstilstand, sindsdien sta ik meer open voor de schoonheid in het leven.
    Margot
  • Richard
    Jezelf niet toestaan om bang te zijn, je hebt alleen jezelf en je directe omgeving er mee. Mocht je het zelf niet redden om minder bang te zijn kan je om hulp vragen via je cardioloog. Die weten als geen ander hoe daar mee om te gaan en kunnen je het juiste advies geven.
  • Kelly Kathleen
    avatar
    Een felicitatie met de goede afloop is hier wel op zijn plaats. Ik hoop dat je weer helemaal herstelt.
    Met voorlichting en kennis over hartkwalen bij vrouwen is heel slecht gesteld terwijl dit doodsoorzaak nr. 1 bij vrouwen is. Iedereen is in de weer met roze strikjes om borstkanker meer bekendheid te geven, er worden heel veel intiatieven ontwikkeld om alle soort kanker aandacht te geven en geld voor meer onderzoek in te zamelen maar vrouwen en hartkwalen blijft te onbekend. Zelfs in het ziekenhuis na mijn infarct werd mijn hartfalen onderschat puur op grond van leeftijd en gezonde uitstraling. Ik heb ook nog steeds erg snel pijn in mijn schouder en ook allerlei steken ook op plaatsen waar geen hart zit bij een beetje inspanning en ik ben al twee jaar stabiel.

    Heel veel beterschap,

    Groetjes,

    Suzan
  • manuela379
    Hallo
    ik las u verhaal en toch heftig he dat huisartsen zo weinig doen, ik ben na me hartstilstand, ernstige ritmestoornis nog vaker nietlekker geworden en bellen naar de huistarts had toen ook geen zin het lijk wel of het hun maar weinig interesseert als je hartpatiënt ben.
  • caiyon
    hallo Margo,dat is heftig, en ja u moet een engeltje op uw schouders gehad hebben. gelukkig maar. Het is belangrijk om te weten waardoor het zo gekomen is, omdat er zoveel hartaandoeningen en oorzaken zijn. Hoop dat de cardioloog dat ook spoedig kan beantwoorden. Eenmaal iets met je hart gehad, bent u uw verdere levenlang hartpatient. Bang dat het u weer zou kunnen gebeuren, is heel normaal. Alle hartgenoten zullen dat bevestigen. Met de tijd leert U ermee omgaan, zo goed u kan. Wens u sterkte en geniet van de kleine mooie dingen. Beterschap
plaats een reactie
reactie:
[b] [url] [quote] [img] 
:D:):(:0:shock::confused:8):lol::x:P
:oops::cry::evil::twisted::roll::wink::!::?::idea::arrow:
Security
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Hoe waardeer jij dit hartverhaal:

(0 stemmen)
 

SEO by AceSEF
hartfalen - hartstichting - hartinfarct - hartritmestoornis - hartaanval - lotgenoten - hartkleppen - dotteren - hartstilstand - hartoperatie - boezem fibrilleren - hartproblemen - symptonen hartaanval - hartafwijking - openhartoperatie - hartrevalidatie - hartklepoperatie - overslaand hart - sporthart - hartonderzoek - hartchirurgie - harttransplantatie - aangeboren hartafwijking - hartkwaal - hartcentrum - kunsthart - dotterbehandeling - hartaandoening - hartziekte - hartmassage - aangepaste vakanties - begeleid reizen - zorgvakanties - harttumor - donorhart - hartcentra - steunhart - hartslag - hartkloppingen - sitemap