Het begon allemaal maart 2007.
Als ik mij maar even inspande, had ik het benauwd.
Eerst denk je: ga meer aan je conditie werken, dat zal helpen.
Maar sporten lukte helemaal niet.
Ik naar de cardioloog.
Na verschillende testen kwam het onverwachte: spoedopname in Alkmaar, en voor je het weet een operatie in het Vu in Amsterdam, met als resultaat 5 bypasses.
Ik was toen 41 jaar, en totaal overdonderd.
Maar ik sloeg mij, samen met mijn vrouw, er door heen.
We hebben de situatie gebruikt om ons leven een positieve draai te geven.
Dus afvallen, sporten, gezond eten, genieten van het leven.
Hierdoor hadden we het idee dat we verdere problemen konden voorkomen of uitstellen.
Echter, een half jaar geleden begonnen enkele klachten zich voor te doen: ik kon niet meer goed sporten (benauwdheid), onregelmatige en hoge hartslag, ongewenst afvallen, enz. Meerdere malen terug geweest naar de cardiologen (helaas steeds een ander). Nu een maand geleden kwam eindelijk een antwoord op mijn vraag: wat is er aan de hand?
Helaas, nog geen 2 jaar na operatie is de Angina Pectoris terug, waarschijnlijk doordat een van de 5 bypasses niet goed is. Verder blijkt mijn schildklier door zwaar medicijngebruik te snel te werken.
Nu gaan we eerst met medicijnen proberen wat aan de Angina te doen, anders toch weer katheterisatie en mogelijk operatie.
Gevolg op korte termijn: komende maanden mag ik absoluut niet meer werken.
Nu is het gewoon afwachten hoe ik op de behandelingen van hart en schildklier reageer.
De grootste moeite heb ik, samen met mijn vrouw, met het accepteren van dat het weer terug is, ondanks alles wat we er aan heb gedaan. De angst die mijn vrouw heeft is zeer groot, elke nacht voelen of ik nog leef, nachtmerries, enz.
Ik zelf ben eerder angstig dat ik opnieuw weer van voren af aan kan beginnen, en dat ik de motivatie niet meer heb.
Dus heb ik ook psychische hulp gezocht.
Echter, wachttijden, overal maar wachttijden.
Ik maak mij vooral zorgen om mijn vrouw, is er iets van een groepje lotgenoten van partners?
Gert.
