Spoed operatie (bypass) Lang verhaal 09/03/2011 15:06 profiel poespas

Hee hallo, daar ben ik weer Ik ben poespas (Linda) en ben 45 jaar. In mijn hartverhalen kun je mijn voorgeschiedenis een beetje bekijken.

In mijn vorige hartverhaal schreef ik over mijn onzekerheid over een op handen zijnde bypass operatie. Wanneer mijn verhaal begint, weet ik net dat ik inderdaad geopereerd moet worden. De wachttijd (AMC) bedraagt 12 tot 13 weken.

Op 16 februari ga ik zoals gewoonlijk, met de trein naar mijn werk in Alkmaar. Ik parkeer de auto op het station in Den Helder en spring daar in de trein. Ik bemerk die ochtend een zeurend gevoel in mijn linker oksel, wat uitstraalt tot aan mijn hand. In de weken hiervoor heb ik tweemaal een plotselinge aanval van angina pectoris gehad, zonder enige aanleiding, dus ik ben een beetje op mijn hoede. Ik ga gewoon lekker werken en af en toe ben ik me bewust van dat gevoel in mijn oksel. Het doet geen pijn, maar mijn vingers tintelen. Later op de dag voel ik een drukkend gevoel op mijn borst. Voor mij is dit zeer ongebruikelijk; ik heb nooit een drukkend gevoel gehad, altijd een brandende tot scherpe pijn. Ik neem wat extra maagzuurremmers (een soort Rennies die we hebben meegebracht uit Amerika) en vergeet het weer. Het komt weer terug, ik besluit even een paar trappen op te lopen om het uit te testen en dat voelt niet goed. Ik bel met de poli cardiologie en krijg meteen 'mijn eigen' cardioloog aan de lijn. Die zegt dat ik twee keer een pilletje onder mijn tong kan doen, maar als het aanhoudt, wil hij me toch zien. Hij zegt dat ik dan een ambulance moet bellen of me door iemand moet laten brengen of me via de huisartsenpost moet melden als ik zelf ga rijden. Ik ga weer aan het werk en ineens, wanneer een collega iets tegen me zegt, voel ik het brandende gevoel. Ik ben meteen op mijn hoede, want een pijnaanval wil ik hier niet krijgen. Gelukkig blijft het bij een klein pijntje, maar ik besluit toch even mijn leidinggevende te bellen om te zeggen dat ik misschien iets eerder wegga om mezelf na te laten kijken. Zij dringt erop aan dat ik meteen wegga en vraagt of ze me kan brengen. Nee, dat hoeft niet, ik geloof niet dat het zo ernstig is dat ik een ritje met de trein en de auto niet overleef.

Ik pak de trein en na een half uurtje stap ik in mijn auto en rijd naar huis. Intussen heb ik mijn man gebeld die ik thuis aantref. Hij brengt me rechtstreeks naar de eerste hulp. Het hartfilmpje laat niet zo heel veel bijzonders zien, maar uit het bloedonderzoek blijkt dat er iets niet goed zit, want er zijn bepaalde waarden iets verhoogd. Huppekee, daar gaan we weer, rechtstreeks naar de Intensive Care Afdeling. Ik word meteen op de nitro-pomp aangesloten en de dosis moet behoorlijk opgevoerd worden om het vervelende gevoel in mijn borstkas minder te laten worden. Ik ben doodsbang dat het toch slokdarmklachten zijn en al helemaal wanneer er besloten wordt tot een spoed operatie in het AMC te Amsterdam. Stel je toch eens voor dat ze mij dus met spoed gaan opereren, daarvoor wellicht iemand anders die al wekenlang wacht, van de lijst afhalen voor die dag, en het blijkt toch om slokdarmklachten te gaan? Ik vraag om een drankje voor mijn slokdarm en meld mijn ongerustheid bij de zusters en de artsen. Die zeggen dat er wel degelijk iets met mijn hart aan de hand is, want ten eerste sta ik op de wachtlijst voor een bypass operatie en ten tweede is er echt iets aan de hand, zo blijkt uit de bloedwaarden. De operatie wordt gepland op 21 februari, de verjaardag van mijn oudste zoon van 17.

De dag voor de operatie word ik naar het AMC gebracht, waar ik ook weer op de IC afdeling terecht kom. Ik ben niet nerveus en ben ervan overtuigd dat mijn goede conditie me veel voordelen zal brengen. Hoe anders zal het lopen!
Tijdens de operatie zijn alleen vrouwen aanwezig. De chirurg, de anaesthesist, de perfusionist en alle assistentes: allemaal dames. De arts die me opereert is al bij me aan het bed geweest en legt uit wat ze van plan is. Ze weet zeker dat er 3 omleidingen moeten komen, maar waarschijnlijk worden het er 4, als het tenminste technisch mogelijk is. Ze zal proberen om de vaten uit mijn borst te gebruiken, maar misschien is er nog wat extra nodig uit mijn been. Ik vraag of ze mijn been met zo'n kijkoperatie kan doen en ze zegt dat ze het zal proberen. Ze is heel lief en ik vertrouw haar volkomen. Ik herinner me nog goed dat ik iets naar binnen voelde stromen wat me zou laten slapen en ik meld het aan degene die boven mijn hoofd hangt. Daarna weet ik niets meer, tot het moment dat ik weer bijkom. De operatie heeft 4,5 uur geduurd en er zijn 4 omleidingen geplaatst. Alle kransslagaderen inclusief hoofdstam, waren aangetast.

Als ik bijkom, hallucineer ik niet. Ik merk dat ik nauwelijks kan ademen en moet de lucht echt hard naar binnen zuigen. Ik roep de zuster, maar ik kan helemaal niet roepen met zo'n ding in mijn keel! Er komt een zuster naar me toe en vraagt wat er aan de hand is. Ik roep: 'benauwd' en ik denk dat ik af en toe wegraakte. Het volgende dat ik me herinner is dat ik merk dat mijn handen zijn vastgebonden. Ze liggen ter hoogte van mijn bovenbenen en ik voel aan mijn benen. Om mijn rechterbeen voel ik iets zachts. Dat zal het verband zijn, bedenk ik me. Maar wat heb ik een pijn! Iedereen is in rep en roer en er worden hartfilmpjes gemaakt en weet ik veel wat nog meer. Er komt een hele liter vocht/bloed in één keer achter mijn longen vandaan in het potje onder de drains. Uit een hartecho blijkt dat ik pericarditis heb, een ontsteking van mijn hartzakje. Wat een pijn! Ik kan niet helemaal diep inademen, iets wat me op het hart is gedrukt, omdat je anders een luchtweginfectie kan krijgen. Het kan niet, het kan niet! Ik lig een hele dag van pijn te kreunen en ik ben kotsmisselijk. Ze halen de drains er maar uit. Godallemachtig! Ze blijven maar trekken en trekken, wat zitten die dingen diep. Ik krijg een zak bloed, want ik schijn veel bloed te hebben verloren. Overgeven is ook zo grappig. Ik heb een maagsonde die via mijn neus naar mijn maag gaat en zodra ik neig tot overgeven, komt er iemand die mijn maag leegzuigt via die sonde. Hahaha! Heb ik weer, ik kots door mijn neus

Intussen begint het Grote Hoesten. De pijn van het ontstoken hartzakje verdwijnt langzaam en ik begin met hoesten. Na drie dagen IC word ik naar de gewone verpleegafdeling verplaatst. Ik ben nog altijd misselijk en krijg overgeefneigingen van mensen die ik een beschuitje hoor eten. Mensen die later dan ik zijn geopereerd, zijn allang weer aan het eten. Ik eet niets of slechts wat kruimels. Wanneer ik na 5 dagen terug in Den Helder kom, zegt de hoofdzuster meteen dat ik wat witjes rond het neusje ben en laat meteen mijn hb meten uit bloedonderzoek. Dat blijkt veel te laag te zijn en ik krijg nog twee zakken bloed. Ik hoest en hoest en ben vreselijk benauwd. Ik weet zeker dat ik een luchtweginfectie heb. Later op de dag word ik nog misselijker en 's nachts krijg ik een drukkend gevoel in mijn maagstreek, wat ik vaag herken. Nexium! Ik herinner me dat ik dat gevoel weleens heb gehad na het slikken van Nexium en vertel het aan de zusters. De pijn briedt zich echter uit naar rechts en de hele volgende dag zit ik doodziek in bed, steeds overgevend, maar er is niks om over te geven. Ik word op zondagmiddag naar de ct-scanner gebracht, maar er is geen sprake van een ontstoken gal, waar de verdenking naar uitging. De volgende dag blijkt uit een echo en uit bloedwaarden dat mijn leverfunctie ernstig is verstoord, waarschijnlijk door toediening van Diclofenac, een pijnstiller. Ik kan niet eten, want eten laat mijn maag uitzetten, die vervolgens tegen mijn zeer pijnlijke lever drukt. Ik hoest mijn longen uit mijn lijf en op een gegeven moment voel ik iets warms over mijn borst lopen. Getver! Mijn hele nachthemd en beddegoed zitten onder het bloed. Wat nou weer? De wond heeft uiteindelijk drie dagen gebloed, waarbij elke 2 uur een nieuw groot verband moest worden aangebracht. Mijn huid liet zowat los na het zo vaak lostrekken van de pleisters! Er zijn open plekken ontstaan op mijn huid. Als ik hoestte, gutste het bloed uit de wond, echt waar, het leek wel of ik in een slechte Aliens film was terechtgekomen.

Uiteindelijk ben ik nu, na drie weken ziekenhuis, lekker weer thuis. Ze komen thuis bloed prikken voor de leverwaarden, want die leverontsteking kan nog wel 6 tot 8 weken klachten geven. De waarden waren gedaald, dus ik mocht gelukkig naar huis. Ik hoest nog steeds en vooral 's nachts is dat erg vervelend. Voor het bloeden van de wond heb ik preventief antibiotica gekregen en het bloeden is gestopt. Ik had me geen raad geweten als het thuis was gebeurd hoor. Waar moet je in godsnaam zoveel bloed mee opvangen? Er zit wel een verbandje in onze verbanddoos, maar dit was absurd.
Vandaag ben ik een klein stukje gaan wandelen en ben ik al minder paracetamol gaan gebruiken. 's Avonds moet ik echt wel 2 tabletten nemen, want dan zwelt mijn lever op en doet het veel pijn. Ik voel me dan ook beroerd, alsof ik koorts heb. Paracetamol helpt goed. Ik eet nog steeds minimaal en heb geen enkele trek. Ik moet op de klok kijken om te bepalen wanneer ik iets moet eten, want mijn maag geeft niet aan dat hij leeg is, heel vreemd. Ik eet hele kleine beetjes en let er goed op dat ik vooral veel eiwitten neem. Toevallig belt tijdens het typen van dit verhaal de dietiste van het ziekenhuis en na overleg besluit ze dat ik flesjes met proteinedrank toegestuurd ga krijgen. Die kreeg ik ook in het ziekenhuis. We spreken af dat ik haar bel als ik nog meer gewicht verlies. Ik heb niet zoveel reserve en ben al veel afgevallen. Ze zegt dat ik ze ze komende 3 maanden krijg thuisgestuurd. Ik hoop dat ik er toch wel veel eerder van af ben eigenlijk.

En de 'slokdarmklachten'? Als sneeuw voor de zon!