soms zo onzeker en angstig zeker.... 21/02/2010 15:46 profiel watersporter

goedemorgen.
ik heb net je verhaal gelezen en ik begrijp volkomen hoe je je moet voelen . ik ben zelf nl ook erg aan het tobben met ritmestoornissen het is een poosje redelijk goed gegaan maar in de loop der tijd ben ik een angstpatient geworden het blijft maar in je hoofd rondspoken en ook ik voel het als er iets in mijn lijf gebeurd , door de medicijnen blijft tot nu toe mijn hartritme redelijk laag maar die angstgevoelens worden zo sterk dat ik er bijna geen controle meer over heb zonder medicijnen lukt het niet. ik ben net zo.n wandelende apotheek. ik weet dat je aan mijn verhaal niet zoveel hebt, maar zoals je leest ben ik een lotgenoot misschien kunnen we elkaar een beetje steunen. grt. Betty

Hallo Betty,
Het is fijn om elkaar te steunen zo weet je dat je niet alleen bent.
Elkaar een riem onder de hart steken kan geen kwaad maar juist bemoedigend werken.
groetjes watersporter

Hallo watersporter en Betty

Ik weet wat jullie voelen.Ik heb vorig jaar een ablatie gehad.
Heb nog wel last van "overslagen"maar het snelle hartritme is een stuk minder geworden.Af en toe( gisteren nog) heb ik nog wel last.
Dan is het gelijk schrikken en daar baal ik verschrikkelijk van.
De laatste controle bij de cardioloog was goed maar ja dat is ook maar een momentopname,even een hartfilmpje en bloeddruk
meten.
Ik slikte voor de ablatie Sotalol en achteraf had ik toch last van
bijwerkingen zoals vermoeidheid,vocht vasthouden en lichtelijk
depri.
De meeste tijd gaat het best goed maar ik hoef ook maar iets te voelen en ik ben gelijk van slag.Dus hier nog een angsthaas!!

hoi hoi...

Ik ging eind augustus 2009 naar de huisarts en na een hartfilmpje werd bij mij Hartritmestoornissen geconstateerd.
ik kreeg Metoprolol en bloedverdunners..ook werd er een afspraak gemaakt voor de Cardioloog voor over 6 weken.
Bij die man werd ik heel erg onpersoonlijk behandeld en na wat onderzoeken vroeg hij het zich wel af of dat ik het had.
Nadat mijn huisarts het bewuste filmpje na hem had doorgezonden kwam hij tot de de conclusie dat ik het idd heb.
Maar ik moest wel stoppen met de Medicatie omdat het niet van het Hart afkwam (beetje vreemd ).
mijn huisarts heeft me wel Carbasalaatcalsium Cardio 100 voorgeschreven maar nu zijn alle symptonen weer terug.
Daardoor weet ik het ook allemaal niet meer.
Dus ook ik ben onzeker geworden en angstig!!!

Greetzzzz Christa.

Hallo,
Onzekerheid en angst kan niemand weg nemen, het is iets wat nu een onderdeel van je leven is en daar moet je mee zien te dealen. Dat is een hele klus en niet altijd even gemakkelijk. Professionele hulp kan daarbij helpen. Althans dat doet het bij mij wel. Dat ik op dit forum zit is een onderdeel van die professionele hulp. Met hetgeen wat je als eerste beschrijft in je bericht kan ik mij aardig vergelijken. Even kort: ik heb een aangeboren hartafwijking (HOCM) die al vroeg ontdekt werd (1976). Na een hobbelige jeugd kreeg ik rond 1995/96 steeds meer last van boezemfibrilleren, deze was uiteindelijk niet meer ondercontrole te krijgen. Gevolg dat ik jaren met dat fibrilleren rond liep. In 2005 kreeg steeds meer last van wegtrekkers. Hierbij ging mijn hart steeds meer overslaan en de frequentie nam behoorlijk toe, gevolg was dat ik even buiten bewustzijn raakte en na een seconde of 10 tot 30 kwam ik weer bij. Dit gebeurde bijna altijd na inspanning. Gemeld bij de cardioloog en verscheidende onderzoeken gehad (o.a. Holter) tijdens die onderzoeken lieten die wegtrekkers het afweten (helaas) en men kon er niet echt iets van vinden en weten het aan het boezemfibrilleren. Op zich niet gek want ook bij boezemfibrilleren kun je even k.o. gaan. Jammer genoeg liep ik een jaar lang met die wegtrekkers te rotzooien totdat ik op 10 augustus 2006 een out of hospital cardiac arrest kreeg (harststilstand) als gevolg van ventrikelfibrilleren. Retrospectief gezien waren die wegtrekkers allemaal te wijten aan ventrikelfibrilleren. Door het adequate handelen van mijn vrouw en een in de buurt zijnde ambulance heb ik het overleefd en er ook nog eens niets aan over gehouden. Ik heb een ICD gekregen en die heeft nog vier keer flink ingegrepen voor de mini maze operatie in 2008. Momenteel blijf ik een beetje rommelen. In die periode van wegtrekkers ben je erg onzeker en ben dat nog steeds. Je weet niet wat het is en dan heb er ook geen grip op. Ook ik heb nu twee kinderen (destijds 1) en je verantwoordelijkheid gevoel is erg groot ten aan zien van de kinderen. De onzekerheid beheerst je leven voor een (groot) deel en dat is belemmerend voor je activiteiten. Ik kan natuurlijk niet zeggen waar bij jou die hart ritmestoornissen vandaan komen en wat de oorzaak ervan is. Bij mij is het mijn afwijking, maar ritmestoornissen kunnen ook in de ventrikel (kamer) voorkomen en als dat omgaat in fibrilleren (raak je buiten bewustzijn) en het lichaam hersteld het ritme niet dan draait het uit op hartdood/stilstand. Ik zeg niet dat het in jou geval daar mee te maken heeft, maar je kunt het altijd benoemen bij de cardioloog. Er is best veel info te vinden over zulke zaken en advieseer je om goed met je cardioloog te overleggen, want ik hoop dat je niet zo'n zelfde traject ingaat als mij, want ik ben een van die gelukkige 3% die het kan navertellen. Wil je meer over het hart/cardiologie weten dan is het boek "De Cardiologie Vereenvoudigd" http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/de-cardiologie-vereenvoudigd-druk-4/1001004006300774/inde x.html Dit boek is zeer goed te lezen en bevat veel informatie die je kan helpen je hart te begrijpen en vragen te formuleren naar je cardioloog. Ik kan je angsten niet wegnemen, daar zul je toch echt zelf een modus voor moeten vinden, deze confrontatie van het feit dat je hartpatiënt bent is allang voorbij en een patiënt zal je waarschijnlijk altijd blijven in je hoofd en in je gevoel. Deze ervaring gaat niet meer weg. Heel veel succes en ik hoop dat je wel antwoorden en oplossingen krijgt van je cardioloog of andere arts. Groet Toob.