ritmestoornissen 30/09/2011 06:24 profiel margaatje

Zonder het toen te weten kreeg ik op mijn 51e jaar op skivakantie mijn eerste ritmestoornis. Twee weken later hoorde ik dat van mijn huisarts. Kreeg meteen antistolling en 6 weken later mijn eerste cardioversie. In een tijdsbestek van 6 jaar div. medicaties geslikt maar niets werkte, de stoornissen bleven komen en de div. cardioversies. Uiteindelijk aan de amiodaron het middel met voor mij veel bijwerkingen. Maar ook dat hield de stoornissen niet tegen. Een verhoging van de dosis nog geprobeerd maar ook dat werkte niet. Ondanks dat ik niet in de zon was geweest zat ik 's nachts in Italie in de caravan met natte handdoeken op mijn huid, mijn lichaam voelde opgeblazen. Uiteindelijk lukte de laatste cardioversie niet meer. Twee maal hebben ze het geprobeerd maar het lukte niet. Eigenlijk was ik opgelucht, ik wilde niet meer. Ze hebben nog wel gevraagd in het ziekenhuis of ik door had wat er die dag met me gebeurd was. Zonder de amiodaron begon ik me maanden later goed te voelen. De lanoxin, metropolol en cozaar vervingen de boel en ik knapte zienderogen op. Helaas moest ik aan de antistolling. Omdat ik vrij moeilijk ben te prikken, ik gaf zelf al aan waar ze moesten prikken om succes te hebben, gebruik ik nu de coaguchek en prik me wekelijks. Heerlijk onafhankelijk en vooral als je weken met de caravan reist een groot voordeel. Ik ben nu 62jaar en het gaat goed met me. Ik fiets veel en ontzie mezelf weinig. Wel is de vermoeidheid een probleem. Lopen gaat prima, maar de afstanden die ik kan belopen worden wel minder.
Kleding kopen, of steden in waar je moeilijk met de auto kan komen beginnen problemen op te leveren.
Alleen het nieuwe medicijn DABIGATRAN wat speciaal is gefabriceerd voor de 200.000 mensen in Nederland met boezemfibrilleren wordt niet vergoed door de verzekeringen. Mijn cardioloog vond het ook jammer, het schijnt duurder te zijn als de trombosedienst handelingen. De kans op een beroerte neemt nl. af met 35% en dat wordt je als patient wel door het beleid van de minister onthouden. Maar ik geef niet gauw op en wil toch uitzoeken of er andere mogelijkheden zijn.
Helaas moet ik wel constateren dat wat me is overkomen psychisch wel wat met je doet. Niemand begeleidt je verder je moet het aanvaarden wat je is overkomen. Je gaat het ziekenhuis uit en je moet het maar uitzoeken een stukje begeleiding was wenselijk geweest want je weet niet hoe je toekomst eruit gaat zien. Heb nog overwogen om ablatie te doen, ben ervoor in Leiden en Utrecht geweest. Maar niemand zegt dat het goed komt het blijft proberen soms drie maal en uiteindelijk moet je dan toch nog medicatie slikken of je komt er slechter uit. Ik heb het niet aangedurft en de resultaten op langere termijn weten ze nog niet. Het zijn wel littekens in je hart. Ik hoop zoals het nu gaat nog lekker lang te kunnen genieten van de natuur en de mooie dingen die het leven te bieden heeft.