Ik ben na 7 dagen ziekenhuis dus een weekje bij mijn ouders gaan logeren, samen met mijn hondje Nikey.
Mijn moeder stond erop, zij had mij n.l. door dat ik lang nog niet besefte wat er gaande was (geweest)
Een apparte en byzondere ervaring na zoveel (zelfstandige jaren) weer onder de vleugels van moeders te huizen.
Ik nam een stap terug in mijn jeugd op mijn oude kamertje, met al zijn herinneringen, zoals het hele huis incl. pap en mam.
Maar na een week verlangde ik terug naar mijn huisie, mijn stekkie, ook al woonde ik alleen met Nikey en 2 parkieten.
Ik was genoeg vertroetelt.
In die weken moest ik regelmatig naar het ziekenhuis en mijn vader reed mij dan en wachtte op mij met al zijn geduld.
Na een aantal weken ging de revalidatie van start, 2x in de week een uur sport en spel op de cardiologie-fysio.
Geen enkele vrouw, enkel mannen en 1 onder de 50, de rest allemaal erboven.
Sjezus, wat een lol heb ik gehad, het kwajongens-gedrag komt weer in de mens naar boven ofzo.
Die oudjes (oftewel kerels) krijgen weer prestatie drang ofzo, en ik zelf erbij dus. Ik kwam gewoon los.
Na een aantal weken mocht ik weer achter het stuur, en kreeg de auto van ons pap en mam mee. de schatten!
Ik ging met plezier, zelfs als ik met de bus ging, en zeer voldaan kwam ik er vandaan!
Na een aantal weken kreeg ik een bespreking, over mijn prestatie's en conditie, en die was aanzienlijk verbetert.
(ja, vind je het gek.. ik voelde me gewoon heel sportief) Ook door het contact met mijn lot-genoten en de klik met sommige.
De begeleidsters vond het niet nodig om me naar een vervolg groep te laten gaan, waar ik wel behoefte naar had.
Ik kreeg alleen een boekje mee met mogelijkheden van sporten en club's in de omgeving, en THAT'S IT!!
JA HALLO... dat is nou waar ik moeite mee heb en juist BEgeleiding bij nodig heb...
Al had ik wel interesse gewekt door een lotgenoot uit de groep een fitte man op leeftijd, die in zijn vrije tijd volley-bal coach was
Mijn herinneringen van vroeger kwamen naar boven en dus ook de lol en het kunnen.
Ik dacht erover me bij mijn oude club weer aan te melden.
We schreven alle 8 ons email adres op want sommige lotgenoten leek het leuk om elkaar te ontmoeten na een paar maanden. (alleen moet ik ze nu nog mailen)
Door een sms-contact te houden met de fitte oudere meneer, is mij de zin van alles vergaan.
Op zeer ongepaste wijze benaderde hij mij in mijn inziens veel te intieme manier, waar ik niet gediend van was.
Wat heb ik nu aan mijn fiets hangen??? Ik had in 1 x genoeg van volleyballen, van revalideren (waar ik al klaar mee was)
en contacten leggen met "vreemden" BAH !!! ... dus sorry jongens.... 1 verpest het voor de rest!
Sportschool was mij te duur, een club binnenstappen was mij to mutch, ik moest het zelf doen.
Achteraf gezien was de hele revalidatie van véél te korte duur met véél te weing hulp-middelen om leefstijl wijze aan te passen en te veranderen incl. stoppen met roken.
2 x een voorlichting;
1 over Vernauwing in de krans-slagader en dotteren en stent-behandeling
1 over voeding en maatschappelijke hulp.
Het was een hele puzzel voor mij.
Ik heb alles aangepakt, gezien ik gewoon niet doorhad dat ik werkelijk een infarct had gehad.
Zo ook de maatschappelijke hulp;
* Om bewust te worden van de gebeurtenis en het een plaats te geven
* Om mijn belevenis te vertellen en uiten in dit alles
Dat was genoeg redenen om te denken, dát kan niet verkeerd zijn.
Ik heb zeggen en schrijven 2 fijne ontmoetingen beleeft met deze mevrouw.
Toen zij meer over mij te weten kwam, (door mijn gebabbel en openheid) ging zij in mijn verleden vroeten,
over de rede en de oorzaak dat ik (nu 7 jaar) in de w.a.o. zit.
JAAAH HEEEE...... maar daarvoor zit ik hier niet, ik zit hier mijn hart-infarct ervaring te verwerken.
En dat heb ik ook even vertelt, toen ik besloot niet langer gebruik te maken van het aanbod voor deze hulp.
Ik voelde me best alléén soms.
Ach ik heb alles gewoon ervaren... de onzekerheid, de angst, de confrontatie met medicatie, en met mijzelf.
Denken dat ik wel een rondje rond de dijk kan wandelen met Nikey, in feite al blij zijn om rondje tot de rotonde aan te kunnen. Telkens een verder doel voor ogen houden, ik moest ook nog rondje zeeland (is een straat tussen weilanden) kunnen. Ik moest wel weer weerstand opbouwen, vaker en langer in de buitenlucht zijn, de herfst was volop bezig.
Het verlangen om mijn inrichting (weer) eens nodig te moeten herinrichten, maar toch wel snappen, dat ik nu niet met
mun meubels kon gaan sjouwen. Ik was al blij dat ik mijn dagelijke dingetjes bij kon houden.
Wat mij ook zo tegenviel, de stilte in mijn huis vergeleken met het bezoek aan mijn ziekenhuis-bed.
Maar goed, ik was het gewend, dus viel het mij veel later pas op.
Tuurlijk kan ik zeggen dat ik in een gat ben gevallen...
Voelde me afgewezen door de ziekenhuis-fysio... het hield in éne op.
De controle's zaten erop, en mijn bezoek ging weer verder met hun eigen leven.
Pfff... da's best een bittere pil.
BUT IF IT DONT'T KILL YOU..... IT WILL MAKE YOU STRONGER...
Ik heb voor hetere vuren gestaan, dus deze infarct-ervaring zou ik ook wel kunnen plaatsen
ik heb me altijd wel gered
en vermaakt trouwens ook!
Word vervolgt Mijn Hartverhaal
en zo zie ik jou ook 
