Pijn op de borst 28/02/2010 21:47 profiel poespas

Mijn verhaal begint ergens in 2002 en ik was toen 36. Ik loop tegen een duin op bij Hargen aan Zee, tijdens een wandeling met mijn man, zoons en honden. Halverwege de heuvel krijg ik pijn op mijn borst en voel dat daarna nog een paar keer. Later die dag ga ik voor de zekerheid maar even langs de huisartsenpost, waar mijn bloeddruk wordt gemeten en naar mijn hart wordt geluisterd. Volgens de arts was er niks mis met me en moest ik me de volgende dag maar even bij mijn eigen huisarts melden. Mijn eigen huisarts vraagt me hoe de pijn aanvoelt. Stekend of drukkend. Nou, stekend eigenlijk wel. Of er hartklachten in de familie voorkomen? Tja, mijn oma had geloof ik wel iets met haar hart en mijn vader roept altijd dat hij het aan zijn hart heeft, maar hij blijft maar aanmodderen en dokteren en er komt nooit iets uit. (intussen heeft hij onlangs een 5-voudige bypass gehad) De huisarts stuurt me naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek. Hij geeft aan dat wanneer er iets mis is met mijn hart, dat het dan wel uit dat bloedonderzoek blijkt. Er komt niks uit het onderzoek en de pijnklachten nemen stiekem steeds meer toe. Sporten gaat langzamerhand eigenlijk niet meer en ik ga in de jaren daarna steeds minder inspanning leveren. Ik ga nog wel een paar keer naar de huisarts en krijg de ene keer iets mee voor mijn slokdarm en de andere keer krijg ik niks. Dan zeg ik dat het misschien mijn longen zijn, omdat ik minder pijn heb als ik voor de inspanning een beetje Ventolin (astmamedicijn) neem. Het is dan al eind 2004 als ik bij de longarts terecht kom. Deze doet een aantal longfunctieonderzoeken en cocludeert dat ik hyperventileer. Lichtelijk geirriteerd ga ik weer huiswaarts, want als er nou één iemand is die niet hyperventileert, ben ik het wel
Boos ga ik zelf op het internet aan het zoeken en concludeer al na een avond dat ik angina pectoris moet hebben. Ik maak een afspraak bij de huisarts en dring aan op een afspraak bij een cardioloog. Na de nodige weerstand schrijft hij dan toch een verwijsbriefje. In de tussentijd doe ik nog een examen EHBO en moet een pop reanimeren, wat vanwege mijn klachten bijna niet lukt en ik sla haast tegen de grond. Ik schiet in de lach als ik voor de zekerheid maar even aan de leraren vertel dat ik waarschijnlijk angina pectoris heb. Ongelovig staren ze me aan Volgens mij denken ze dat ik een hypochonder ben en ik doe mijn best om de pop in leven te houden. Gelukkig slaag ik voor het examen en een paar dagen later wordt er een hartfilmpje gemaakt waaruit blijkt dat er iets mis is. Met medicijnen wordt in eerste instantie geprobeerd om de klachten te verminderen, maar de klachten worden alsmaar erger. Ik kan op dat moment niet meer naar een spannende film kijken, nauwelijks nog inspanning leveren en soms heb ik zelfs klachten in rust.
Tijdens de hartcatheterisatie blijkt dat er een aantal kransslagaderen behoorlijk verstopt zit en ik word in 2005 gedotterd. Het duurt allemaal vreselijk lang en ik krijg een klein infarctje tijdens de behandeling. Prompt stoppen ze ermee, want dat schijnt toch niet helemaal de bedoeling te zijn Met een paar stents word ik naar huis gestuurd en een maand later krijg ik een nieuwe oproep om de rest af te maken. Ik krijg er weer een paar stents bij en voel me goed. Ik ga zelfs met mijn gezin op vakantie naar Kroatie, maar een maand later krijg ik ineens een ernstige vorm van instabiele angina pectoris. Ik bel met mijn naieve hoofd nog uit beleefdheid de huisartsenpost, waarna een arts bij me langskomt en doodleuk vertelt dat ik best een stuk of zes Isordil per dag onder mijn tong mag leggen. Vanaf dat moment ga ik met pijn op de borst klachten linea recta naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Zo ook die dag. Het blijkt weer foute boel te zijn en ik word meteen opgenomen. Het vat met een van de stents blijkt vlak voor de stent bijna volledig dicht te zitten en ze zetten er nog een bij. Helaas zit er een zijtakje in het vat dat door de stent wordt geblokkeerd en ik krijg nogmaals een infarct. Dit keer een vervelende, want ik ben er dagenlang doodziek van. Uiteindelijk ben ik wel weer goed hersteld, maar nu, 5 jaar later heb ik toch alweer enige jaren klachten. Ik doe sinds 3 jaar actief aan spinning en heb pijn op mijn borst tijdens inspanning. In eerste instantie kwamen de pijnklachten juist na de inspanning en kreeg ik tot overmaat van ramp ook nog problemen met mijn slokdarm. Tja, wat is het nou? Slokdarm of toch het hart? Na een enorme hoeveelheid aan onderzoeken is gebleken dat ik nog wel een aantal vernauwingen heb, waarvan een het vat voor 70% afsluit. Voordat er werd gedotterd is er een zgn. flowmeting gedaan waaruit bleek dat de vernauwing net niet ernstig genoeg is om te dotteren, vooral omdat de vernauwing op een zeer risicovolle plek zit en men door een bestaande stent heen moet om de plek te dotteren, durft men het niet aan.
Intussen is mijn medicatie aangepast en gaat het redelijk goed. Ik heb wel last van kou en voel lichte pijn bij inspanning. Helaas raakt mijn lichaam meestal na korte tijd gewend aan de medicijnen en lijkt het alsof het niet meer werkt. Zo ging dat met de monocedocard en ook met de verhoogde dosis monocedocard. Zodra ik het enige tijd gebruik, komt de ernstige pijn weer terug, maar tot nu toe vrijwel alleen tijdens het sporten. Ik modder dus maar wat aan en verwacht eigenlijk binnen een paar jaar wel een bypass te moeten ondergaan. Dotteren is veel te gevaarlijk en voor een bypass is het nu nog te vroeg, maar ik geloof niet dat mijn klachten vanzelf zullen verdwijnen. Ze worden tot nu eigenlijk alleen maar erger.
Het valt me nog mee dat het niet een heel erg idioot lang verhaal is geworden, maar ik heb wel het een en ander weggelaten. De slokdarm was ook wel weer een verhaal op zich, maar dat gaat allemaal goed nu gelukkig. Geen klachten meer en geen medicijnen, terwijl ik nog niet zo lang geleden stijf stond van de maagzuurremmers
Nu die hartklachten nog.....